του Θεόδωρου Ντρίνια
Πριν τέσσερα ακριβώς χρόνια, ο νεο-Τσάρος της Μόσχας εξαπέλυσε τον πόλεμο-εισβολή σε βάρος της ανεξάρτητης Ουκρανίας, προσδοκώντας ότι σε τρεις ημέρες θα είχε εγκαθιδρύσει μια νέα, κατοχική κυβέρνηση στο Κίεβο. Για τον ίδιο, τους συμβούλους του και εκατοντάδες αναλυτές στη Δύση (με πλέον κατηγορηματικούς, αυτούς στην εκστασιασμένη από την πουτινική «ισχύ» Ελλάδα), η συντριπτική στρατιωτική υπεροχή της δεύτερης μεγαλύτερης στρατιωτικής δύναμης του κόσμου και η «έλλειψη εθνικής συνείδησης» των Ουκρανών θα μετέτρεπαν τον πόλεμο σε περίπατο. Το αποτέλεσμα ήταν αντίστοιχο με τους πολεμικούς «περιπάτους» του πάλαι φασίστα αρχηγού της Ιταλίας, Μουσολίνι. Εκατοντάδες χιλιάδες απώλειες για το ρωσικό στρατό, στρατιωτικές «επιτυχίες» που μετριόνται κάθε φορά σε λίγα στρέμματα ουκρανικής γης σπαρμένα με τα κόκαλα αμέτρητων φαντάρων και μισθοφόρων των δυνάμεων εισβολής, διεθνής απομόνωση, μια οικονομία κατεστραμμένη από τον πόλεμο, μια κοινωνία που το μόνο που κάνει είναι να στέλνει κληρωτούς σαν κρέας για τους ουκρανικούς δρόνους. Η ανεπανάληπτη διάθεση αντίστασης της πλειοψηφίας του Ουκρανικού λαού (παρά τον βαρύτατο φόρο αίματος και τη μετασοβιετική κληρονομιά διαφθοράς και αναποτελεσματικότητας της δημόσιας διοίκησης), η αποκοτιά ενός τμήματος της φιλοδυτικής Ουκρανικής ελίτ (η φιλορωσική πρόβαρε ήδη κυβερνητικά κουστούμια), όπως εκφράστηκε με την άρνηση του Ζελένσκι να πάρει το αεροπλάνο που τον περίμενε στο αεροδρόμιο για ασφαλή διαφυγή, και η μαζική και «από τα κάτω» εισαγωγή πληθώρας πολεμικών καινοτομιών από τους νεαρούς Ουκρανούς, άνδρες και γυναίκες, εξισορρόπησαν σε μεγάλο βαθμό τη στρατιωτική, υλική και πληθυσμιακή διαφορά δυναμικού της Ουκρανίας με τη Ρωσία, αναγκάζοντας παράλληλα τα παγκόσμια εγχειρίδια πολεμικής τακτικής να ξαναγράφονται με ορόσημο ακριβώς τις μεθόδους της Ουκρανικής αντίστασης. Μοναδική τυχερή στιγμή της πουτινικής «ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης», η εκλογή του Τραμπ ως Προέδρου των ΗΠΑ, ακριβώς την περίοδο που η «επιχείρηση» είχε βαλτώσει…
Τρεις εβδομάδες πριν, ξεκίνησε μια νέα «ειδική στρατιωτική επιχείρηση», αυτή τη φορά από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, σε βάρος του ισλαμο-φασιστικού καθεστώτος του Ιράν. Ομολογημένος (Ισραήλ) και ανομολόγητος (ΗΠΑ) στόχος της «επιχείρησης» η καταστροφή του καθεστώτος (Ισραήλ) ή η αλά Βενεζουέλα συνθηκολόγησή του (ΗΠΑ). Η επίθεση, μάλιστα, ξεκίνησε σύντομο διάστημα μετά το αιματηρό όργιο καταστολής και εκτελέσεων που εξαπέλυσε το καθεστώς των μουλάδων, για να συντρίψει μια ακόμη μεγαλειώδη εξέγερση της πλειοψηφίας του Ιρανικού λαού κατά της τυραννίας του.
Υποτίθεται ότι η συντριπτική τεχνολογική υπεροχή των δύο επιτιθέμενων, η διάβρωση του καθεστώτος από τις ισραηλινές μυστικές υπηρεσίες και η απέχθεια της πλειοψηφίας του Ιρανικού λαού προς την ηγεσία του θα προσέδιδαν διαστάσεις «περιπάτου» στην επιχείρηση ή τουλάχιστον αυτό φαίνεται να πίστευαν οι ΗΠΑ. Η φυσική εξόντωση του μεγαλύτερου τμήματος της ανώτατης ηγεσίας του Ιράν από τις πρώτες ημέρες της επίθεσης ενίσχυσε την άποψη αυτή. Η κοινή λογική και η ιστορική πείρα, όμως, δεν δικαιολογούν την αισιοδοξία των επιτιθέμενων. Κανένα καθεστώς δεν έπεσε με αεροπορικές επιδρομές, αν δεν συντριβεί στρατιωτικά στο έδαφος, είτε από το στρατό των επιτιθέμενων είτε από ταυτόχρονη εμφύλια σύγκρουση. Είναι απίθανο ένα καθεστώς που δέχεται επίθεση από το εξωτερικό να πέσει από την εξέγερση ενός κατά βάση άοπλου λαού˙ πρέπει να προηγηθεί της εξέγερσης η στρατιωτική ήττα των δυνάμεων του καθεστώτος και η αποσύνθεσή τους. Τα καθεστώτα που προέκυψαν από λαϊκή επανάσταση, η οποία ανέτρεψε ένα προηγούμενο καταπιεστικό καθεστώς (όσο και να διαστράφηκε τερατωδώς στην πορεία της αυτή η επανάσταση), είναι πιο δύσκολο να καταρρεύσουν, σε σύγκριση με καθεστώτα που προέκυψαν από δικτατορικά κινήματα ή νοθευμένες εκλογές˙ έχουν δημιουργήσει μια λαϊκή βάση, η οποία, ακόμα και όταν γίνει μειοψηφική, συσπειρώνεται μέχρις εσχάτων στο έδαφος ενός συνδυασμού ιδεολογικών, υλικών/οικονομικών και υπαρξιακών (κυριολεκτικά, με τη φυσική έννοια) παραγόντων. Καθεστώτα που έχουν, σε πάροδο πολλών ετών (ακόμα και σε βάρος της ευημερίας του λαού τους), αναπτύξει μιλιταριστική ιδεολογία και ένα τεράστιο και σχετικά σύγχρονο τεχνολογικά οπλοστάσιο, χρειάζεται να πληγούν από δυνάμεις οι οποίες δεν θα έχουν απλώς ανώτερες τεχνολογικά δυνατότητες, αλλά και άφθονο απόθεμα υλικών για να στηρίξουν τη σταδιακή εκμηδένιση του σύγχρονου αυτού οπλοστασίου.
Ο γράφων, θεωρούσε από την πρώτη στιγμή ότι τέτοια παραβίαση/απόρριψη, στα όρια της αλαζονείας, αυτών των στοιχειωδών ιστορικών μαθημάτων, θα δικαιολογείτο μόνο αν είχε υπάρξει προκαταβολικά συνεννόηση των επιτιθέμενων με φράξιες του καθεστώτος για αλλαγή της εξουσίας και πέρασμα αυτής σε εκείνους που προκρίνουν την καθεστωτική επιβίωση από μια πιθανή ολική καταστροφή. Σήμερα, φαίνεται ότι κάτι τέτοιο δεν είχε γίνει ή για κάποιους λόγους δεν κατέστη δυνατό. Αντίθετα, το καθεστώς δείχνει, προς το παρόν, να αντέχει στα πρώτα αδυσώπητα χτυπήματα˙ να έχει σχέδιο και στρατηγική, που σημαίνει ότι ανέμενε την φυσική εξόντωση της ηγεσίας και εκ των προτέρων αποκέντρωσε τη στρατιωτική λήψη αποφάσεων˙ να έχει σοβαρή δυνατότητα αντεπιθέσεων και, δια αυτών, εκβιασμών όμορων χωρών, αλλά και της διεθνούς κοινότητας, μέσω της ροής του πετρελαίου˙ να μην απειλείται στο εσωτερικό του, διατηρώντας ενεργοποιημένες, αξιόμαχες και αδίστακτες τις δυνάμεις καταστολής.
Στην πλευρά των επιτιθέμενων, είναι ξεκάθαρη η έλλειψη στρατηγικής της αμερικανικής υπερδύναμης και η απουσία αξιόπιστων εναλλακτικών σχεδίων για την περίπτωση που το «σοκ και δέος» των πρώτων ημερών δεν αποσταθεροποιούσε το καθεστώς των μουλάδων. Ο Τραμπ και οι περί αυτόν νόμισαν μάλλον ότι οι μουλάδες και ο πολυπληθής και πολυπλόκαμος μηχανισμός που έχουν εγκαθιδρύσει για δεκαετίες, είναι κάτι σαν Woke «ντέμοκρατς» και αρκούν πάστορες, συντηρητικοί ινφλουένσερ και παραληρηματικές αναρτήσεις στο Truth Social για να κερδηθεί ο πόλεμος. Ο αρειμάνιος Πρόεδρος των ΗΠΑ βρίσκεται, μετά από τέσσερις εβδομάδες επίθεσης, παγιδευμένος ανάμεσα σε δύο εναλλακτικές, αμφότερες υψηλής διακινδύνευσης: είτε να κλιμακώσει τη σύγκρουση (και με χερσαίες επιχειρήσεις), με κίνδυνο να ανατιναχτεί ολόκληρη η περιοχή στον αέρα και να κλυδωνιστεί η παγκόσμια οικονομία, ενώ θα σωρεύονται φέρετρα Αμερικανών στρατιωτών είτε να σαλπίσει μια ανύπαρκτη νίκη και τη συνοδό αυτής εξευτελιστική υποχώρηση, αφήνοντας το Ισραήλ να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά και τις μοναρχίες του Κόλπου στο έλεος των μουλάδων. Οι πρόσφατες απανωτές δηλώσεις του με τελεσίγραφα εξαφάνισης του Ιράν, τα οποία έρχονται και παρέρχονται με τους μουλάδες να παραμένουν στη θέση τους, συνοδευόμενα έπειτα από δηλώσεις που δείχνουν ότι το τέλος του πολέμου πλησιάζει κατόπιν διαπραγματεύσεων, τις οποίες οι μουλάδες αρνούνται και περιγελούν, εκτός από τον κλαυσίγελο που προκαλούν, είναι ενδεικτικές του αδιεξόδου στο οποίο σταδιακά οι ΗΠΑ εισέρχονται. Ήδη, στο εσωτερικό τους, το κίνημα MAGA, που έφερε τον Τραμπ στην εξουσία, βρίσκεται στα πρόθυρα εσωτερικής διάλυσης, με τις παραδοσιακές ακροδεξιές, απομονωτιστικές και αντισημιτικές τάσεις να παίρνουν το πάνω χέρι και να κραυγάζουν για την «προδοσία» του Προέδρου. Γεγονός που αναγκάζει τον στριμωγμένο Πρόεδρο να επιστρατεύει την προσφιλή του εμφυλιοπολεμική λογική και να βαφτίζει ως επόμενο εχθρό του έθνους, που πρέπει να ηττηθεί, τώρα που συνετρίβη το Ιράν(!), τους …Δημοκρατικούς.
Ταυτόχρονα, οι Ευρωπαίοι σύμμαχοι (και η Αγγλία), παρά τις απαξιωτικές και εκφοβιστικές δηλώσεις του Τραμπ, διστάζουν να προσφέρουν και την παραμικρή στρατιωτική χείρα βοήθειας, με το βλέμμα τους στραμμένο στο εσωτερικό των κρατών τους, στη νέα έκρηξη της ακρίβειας που φέρνει ο πόλεμος, πιέζοντας κι άλλο τα ήδη ταλαιπωρημένα μεσαία και κατώτερα στρώματα, και στη συνακόλουθη ενίσχυση των λεγόμενων «λαϊκιστικών» αντιπολιτευτικών ρευμάτων που απειλούν με κατάρρευση το κοινό ευρωπαϊκό σχέδιο. Ακόμα και οι πληττόμενες μοναρχίες του Κόλπου δεν έχουν ρίξει προς το παρόν ούτε σφαίρα σε βάρος του Ιράν και περιορίζονται αποκλειστικά στις αναχαιτίσεις των Ιρανικών πυραύλων και δρόνων.
Μόνη κερδισμένη η Ρωσία, η οποία σε μια πολύ δύσκολη περίοδο για την ίδια, εξαιτίας του βαλτωμένου Ουκρανικού μετώπου, βλέπει πάλι τα πολεμικά της ταμεία να γεμίζουν από την εκτόξευση των τιμών του πετρελαίου και τη μερική άρση των κυρώσεων -δώρο του «πολέμαρχου-ειρηνοποιού» Προέδρου των ΗΠΑ (ενδεικτικά και μόνο, πριν την επίθεση στο Ιράν, τέλη Ιανουαρίου, η Ρωσία πούλαγε πετρέλαιο στην Ινδία με 22 δολάρια το βαρέλι…). Επιπλέον, προσμένει με χαρά το νέο αποσταθεροποιητικό κύμα που θα πλήξει τα πολιτικά συστήματα της Ευρώπης, αν ο πόλεμος παραταθεί, και ήδη το ενισχύει με τις υβριδικές επιχειρήσεις παραπληροφόρησης και παραπλάνησης, στις οποίες εξειδικεύεται με επιτυχία, χρόνια τώρα.
Το Ισραήλ είναι εκείνη η επιτιθέμενη χώρα με σαφή στρατηγική, εκείνη που προκρίνει εδώ και καιρό η φονταμενταλιστική, τυχοδιωκτική ηγεσία του ως «τελική λύση» στο υπαρξιακό πρόβλημα ασφάλειας της χώρας, και φέρει ως προμετωπίδα το πολεμικό σύνθημα «γαῖα πυρὶ μιχθήτω». Παρ’ όλο που το Ισραήλ καθημερινά και με συστηματικό τρόπο υπηρετεί αυτή τη στρατηγική (συχνά προβοκάροντας ακόμα και τους Αμερικανούς συμμάχους), έχοντας σηκώσει το μεγαλύτερο και μακράν αποτελεσματικότερο βάρος της επίθεσης, αρχίζει και εκείνο να συναντάει κάποια όρια. Η λαϊκή εξέγερση στο εσωτερικό του Ιράν, στην οποία ποντάριζε η Ισραηλινή ηγεσία, δεν ήρθε (ήδη έχει ξεκινήσει η σχετική γκρίνια για «ανεπάρκεια» της Μοσάντ)˙ τα αποθέματα πυρομαχικών αναχαίτισης πυραύλων και δρόνων αναπληρώνονται με ρυθμούς μικρότερους από εκείνους που αυτά καταναλώνονται, με ορατά τα αιματηρά αποτελέσματα στο έδαφος του Ισραήλ˙ οι ΗΠΑ βρίσκονται σε κενό στρατηγικής, με ανοικτό το ενδεχόμενο να κάνουν πίσω και να συνεχίσουν απλώς να τροφοδοτούν το Ισραήλ με πυρομαχικά˙ η σαρωτική επίθεση στο Ιράν (και η διαφαινόμενη εισβολή στο νότιο Λίβανο), ως άμεση συνέχεια της καταστρεπτικής εισβολής στη Γάζα, τροφοδοτεί με τη σειρά της τον παγκόσμιο αντισημιτισμό, οδηγώντας τον σε ιστορικά υψηλά στις χώρες της Δύσης, ακόμα και στην Αμερική, πιέζοντας αφόρητα τα κατά τόπους πολιτικά συστήματα, με ό,τι αυτό σημαίνει για την εξέλιξη των διεθνών συμμαχιών του Ισραήλ και τη συνέχιση μιας απρόσκοπτης υποστήριξης προς αυτό.
Η αλήθεια είναι ότι είναι ακόμη νωρίς για να βγουν συμπεράσματα για την τελική έκβαση του πολέμου. Οι ΗΠΑ μπορεί να διαλέξουν εξίσου την πλήρη πολεμική εμπλοκή ή την εξευτελιστική απόσυρση από τη μάχη. Μπορεί να είναι ακόμα και ικανοποιημένες με το νέο οικονομικό, ενεργειακό και πολιτικό στρίμωγμα της Ευρώπης εξαιτίας της πολεμικής κρίσης, αν μπήκαν στον πόλεμο και με αυτή τη στόχευση στο πίσω μέρος του μυαλού της ηγεσίας τους. Η Ευρώπη, με τη σειρά της, μπορεί τελικά να αναγκαστεί να εμπλακεί στρατιωτικά, αν ο αποκλεισμός της διεθνούς ναυσιπλοΐας στον Κόλπο εκτοξεύσει τις τιμές των αγαθών και οδηγήσει σε ύφεση και στασιμοπληθωρισμό ή αν μια αιματηρή επίθεση (πραγματική ή προβοκατόρικη) σε ευρωπαϊκό έδαφος συγκλονίσει την κοινή γνώμη. Οι μοναρχίες του Κόλπου ενδεχομένως να εμπλακούν και αυτές στρατιωτικά στην επίθεση, κυρίως αν το Ιράν βλάψει καθοριστικά την πετρελαϊκή τους βιομηχανία και τα ζωτικά για αυτές συστήματα διαχείρισης των υδάτινων πόρων. Φράξιες μέσα στο Ιρανικό καθεστώς, ακόμα και σκληροπυρηνικών, μπορεί να αποφασίσουν την πολιτική/καθεστωτική επιβίωση και να διαπραγματευτούν με τις ΗΠΑ (με το Ισραήλ μάλλον δύσκολο) μια νέα συμβιωτική σχέση, ιδιαίτερα όταν διαφανεί η εξάντληση των αποθεμάτων βαλλιστικών πυραύλων και σύγχρονων δρόνων ή αν εκτιμηθεί ότι η επισώρευση ερειπίων και η διάλυση της οικονομίας και κρίσιμων υποδομών (νερού, ρεύματος, καυσίμων, διακίνησης τροφίμων κλπ.), σε μια ήδη ταλαιπωρημένη από την τυραννία κοινωνία, είναι βραχυ-μεσοπρόθεσμα ο ασφαλέστερος δρόμος προς την αγχόνη…
Εντούτοις, όσο περνούν οι μέρες, γίνεται ολοένα και πιο σαφές ότι τόσο η εναρκτήρια εκτίμηση για έναν υγιεινό πολεμικό περίπατο 4-5 εβδομάδων όσο και η αρχική αξιολόγηση των πραγματικών στρατιωτικών και πολιτικών αντοχών του ιρανικού καθεστώτος (από τις ΗΠΑ, κυρίως) ενδέχεται να καταλήξουν στον κάλαθο που η Ιστορία διατηρεί για τους ευσεβείς πόθους ανιστόρητων ή υπερφίαλων ηγεσιών. Αν η «ιρανική εκκρεμότητα» παραμείνει, με το καθεστώς τραυματισμένο μεν-λειτουργικό δε, ή αν το καθεστώς αποφασίσει να εγκαταλείψει τη σημερινή λογική των στοχευμένων αντεπιθέσεων προς εξαναγκασμό των επιτιθέμενων σε διαπραγμάτευση και προσχωρήσει στη λογική «ἀποθανέτω ἡ ψυχή μου μετὰ τῶν ἀλλοφύλων» προς πρόκληση της μέγιστης δυνατής ζημιάς, τότε η επανάληψη του Ουκρανικού φιάσκου, με άλλους παίκτες και σε άλλους παραλλήλους, δεν είναι κάποιο ενδεχόμενο πέραν κάθε συζητήσεως. Ιδιαίτερα, όταν γνωρίζουμε από την πρόσφατη ιστορία (βλέπε Αφγανιστάν, Ιράκ, Συρία, Λιβύη κ.ά.), ότι οι συνέπειες από την ανατίναξη μιας ολόκληρης περιοχής είναι αδύνατον να προβλεφθούν ή και να περιγραφούν ακόμα. Σε αυτές τις καταστάσεις, η ενδεχομενικότητα γίνεται ο απόλυτος κυρίαρχος των εξελίξεων.
Στο σημείωμα αυτό δεν έγινε κάποια αναφορά στην Ελλάδα και στην Κύπρο, αν και οι ηγεσίες τους οφείλουν να βρίσκονται σε αναμμένα κάρβουνα με τις εξελίξεις στον Περσικό Κόλπο. Μια τέτοια ανάλυση θα ήταν ο σκοπός ενός άλλου κειμένου. Εξάλλου, ό,τι ισχύει για την υπόλοιπη Ευρώπη, ισχύει και για την πατρίδα μας, μεγεθυμένο, λόγω της γεωγραφικής θέσης και των πάγιων γεωπολιτικών προκλήσεων που αντιμετωπίζουν τα δύο ελληνικά κράτη. Δεν μπορώ, όμως, να μην επισημάνω ότι έχει γούστο να παρακολουθεί κανείς του εγχώριους Τραμπικούς (φανερούς και κρυφούς, δεξιούς και αριστερούς) -οι οποίοι ολημερίς ολοφύρονται για την ακρίβεια και τη δυστυχία των μεσαίων στρωμάτων της Ευρώπης ένεκα του «θράσους» του «διεφθαρμένου παλιάτσου» Ζελένσκι να αντισταθεί στους Ρώσους (και) με χρήματα της Ε.Ε.- σήμερα, που η βενζίνη οδεύει προς τα 2,5 ευρώ το λίτρο, υπό τη «στιβαρή χείρα» του Προέδρου της καρδιάς τους, να τραυλίζουν εκκλήσεις για «κοινή λογική» και να προκρίνουν σοβαροφανώς το «αναγκαίο κακό». Τι είναι, εξάλλου, ο πόνος (των μεσαίων στρωμάτων) μπρος στα κάλλη της τραμπικής «πλανητικής επαναδιαπραγμάτευσης»;…
Στηρίξτε το Άρδην και τις Εναλλακτικές Εκδόσεις κάνοντας μια προσφορά ΕΔΩ.
