Δεν γνωρίζω αν είναι η θεϊκή προέλευση αυτή που προσέδιδε την δύναμη στην Μήδεια για να πράξει τόσο ειδεχθή εγκλήματα, -πατροκτονία, αδελφοκτονία, έως ακόμα και την θανάτωση των ίδιων των παιδιών της-, καθότι στην ελληνική μυθολογία οι Θεοί ουκ ολίγες φορές έχουν επιδοθεί σε αποτρόπαιες πράξεις κατά των θνητών.
Θα μείνω όμως στην ανθρώπινη πλευρά της, ίσως γιατί εκεί φαίνεται πώς εστιάζει ο σκηνοθέτης της παράστασης Νικήτα Μίλιβογεβιτς, στην καταστροφή δηλαδή που είναι ικανή να φέρει όχι γιατί είναι τρελή ή σκληρόκαρδη, όπως αναφέρει ο άντρας της Ιάσωνας: «… είσαι λιονταρίνα, όχι γυναίκα, με μια φύση πιο άγρια από την Σκύλλα…». Ίσως αντίθετα γιατί είναι βαθιά συναισθηματική και δεν μπορεί να διαχειριστεί την προδοσία του συζύγου της, την ζήλια και την οργή που της προκαλεί η επιλογή μιας άλλης γυναίκας από εκείνον, θολώνοντας την κρίση της για εκδίκηση.
Οι Έλληνες τραγικοί πολύ πριν την ανάδειξη του ασυνειδήτου από την δυτική ψυχολογία, είχαν διεισδύσει στο ερεβώδες της ανθρώπινης ψυχής και στο χάος που εγκυμονεί, κάθε φορά που ο Άνθρωπος γίνεται έρμαιο των συναισθημάτων και των παθών του.
Ο νεωτεριστής Ευριπίδης, προπομπός του σύγχρονου φεμινισμού, γράφει σε μια περίοδο όπου στην Πόλη γενικεύεται η αμφισβήτηση των θεσμών, με πιο χαρακτηριστική την οικογενειακή δέσμευση της γυναίκας εντός του σπιτιού, έρμαιο της επιλογής του ανδρός της. Γιατί όπως αναφέρει χαρακτηριστικά η Μήδεια «.. πρώτα με χρήματα άφθονα πρέπει τον άντρα μας να αγοράσουμε κι αφέντη στο κορμί μας επιβάλλουμε. Χειρότερο άλλο δεν υπάρχει. Κι είναι εδώ η αγωνία η μεγαλύτερη, αν πήρες άντρα χρηστό ή άχρηστο….».
Στις μέρες μας που η εκδήλωση των Παθών προκαλείται από τους μηχανισμούς ενημέρωσης ως δήθεν στοιχείο του προοδευτισμού, η ανθρώπινη Ύβρις με την τεχνολογία αναζητά την αιώνια νεότητα και γιατί όχι την αθανασία! και η ψυχική διαταραχή καθίσταται κανονικότητα στη ζωή των σύγχρονων πόλεων, η αρχαία τραγωδία γίνεται επίκαιρη για την συλλογική διαπαιδαγώγηση στην μεσότητα και το μέτρο. Τα κλασικά έργα στο αρχαίο κείμενο θα πρέπει να επανέλθουν στην βασική εκπαίδευση του δημοσίου σχολείου ως μια βασική παράμετρος αντιστροφής της αμορφωσιάς των νέων που καταδυκνυουν κάθε φορά οι επιδόσεις της PISA. Οι δε θεατρικές παραστάσεις να ξαναγίνουν αγαπητές και προσιτές στο ευρύ κοινό αποδίδοντας το διαχρονικό νόημα των κλασικών κειμένων σε αντίθεση με την αποδόμηση της woke ατζέντας και τον ευτελισμό της πλειοψηφίας του καλλιτεχνικού κόσμου.
Λυκαβηττός, 9/2026
Για να στηρίξετε το Άρδην μπορείτε να κάνετε μια προσφορά ΕΔΩ.
