Αρχική » Νέα τάξη: Από το “Κόμμα του Θεού” στην Αρμενία

Νέα τάξη: Από το “Κόμμα του Θεού” στην Αρμενία

από Κώστας Γεώρμας

του Κ. Γεώρμα, από το Άρδην τ. 21, Ιούλιος-Αύγουστος 1999

Αφορμή για το κείμενο αυτό αποτέλεσε ο τρόπος κάλυψης της εκλογής του νέου πρωθυπουργού του Ισραήλ Εχούντ Μπαρόκ και ιδιαίτερα τα κείμενα παλιότερα αριστερών δημοσιογράφων που εξήραν τις «ειρηνευτικές διαθέσεις» του νέου πρωθυπουργού.

Οπως έγινε φανερό στον πόλεμο εναντίον της Γιουγκοσλαβίας, οι λέξεις κλειδιά στην ορολογία του νέου αποικιοκρατιομού είναι «ειρήνη», «διάλογος», «ανθρώπινα δικαιώματα», «ασφάλεια». Χαρακτηριστική είναι η έλλειψη εννοιών όπως «δικαιοσύνη», «ισότητα», «ελευθερία». Εδώ θα επισημάνουμε απλώς το γεγονός ότι ο ρόλος αυτής της ορολογίας είναι τεράστιος αφού διαμορφώνει τον τρόπο σκέψης και θεώρησης του εαυτού μας αλλά και του περιβάλλοντος κόσμου. Αλλοίμονο λοιπόν στον λαό που αφομοιώνει ένα τέτοιο τρόπο σκέψης και διαμορφώνει την πολιτική του αναλόγως!

Ειρήνη των γενναίων: η υπογραφή της εξαφάνισης του παλαιστινιακού λαού

Αρκεί να δει κανείς τι έχει σημάνει για τους Παλαιστινίους η έλευση της «ειρήνης των γενναίων». Από τη στιγμή που ο Παλαιστίνιος ηγέτης Αραφάτ, μετά από προσωπικές συνεννοήσεις με τους Αμερικάνους προχώρησε σε συνομιλίες με τους Ισραηλινούς, η μία ήττα διαδέχεται την άλλη. Οι συμφωνίες του Όσλο ήταν συμφωνίες γραμμένες από το ίδιο το Ισραήλ1. Αλλά ακόμα και έτσι οι Ισραηλινοί δεν τις τήρησαν. Από τη άλλη, οι συμφωνίες κατέστησαν άκυρες τις αποφάσεις του ΟΗΕ για την Παλαιστίνη. Το Ισραήλ μεταβλήθηκε από δύναμη κατοχής σε «εταίρο στην ειρήνη» -μια ειρήνη που το ίδιο είχε ανατρέψει με τις πολεμικές του επιχειρήσεις. Οι πύλες των αραβικών χωρών για οικονομικές δραστηριότητες άνοιξαν. Τέλος, επί του εδάφους, έχοντας ως κάλυμμα το ένδυμα του ειρηνοποιού ο Ραμπίν προχωρούσε στην τελική λύση του παλαιστινιακού προβλήματος: Το τσάκισμα οποιουδήποτε στοιχείου είχε απομείνει από τη δυναμική της παλαιστινιακής κοινωνίας.

Το τσάκισμα αυτό είχε να κάνει τόσο με την πάταξη κάθε αντίστασης αλλά όσο και με τη συστηματική διάλυση κάθε κοινωνικής δυναμικής —από την Ιντιφάντα, μέχρι γάμους αλλά και την οικονομική δυναμική. Η συστηματική εφαρμογή των αποκλεισμών2 είχε διπλό στόχο. Πρώτον να υπονομεύσει τις αναπτυξιακές τάσεις της παλαιστινιακής οικονομίας. Δεύτερον, να καταστήσει την παλαιστινιακή κοινωνία έρμαιο του Αραφατ, των Ισραηλινών και της «διεθνούς κοινότητας»3. Επιπλέον, ο Ραμπίν προχώρησε, με γρήγορους ρυθμούς, ένα πρόγραμμα δημιουργίας εποικισμών, (βλέπε παρακάτω).

Οι εκλογές στο Ισραήλ

Η μόνη διαφορά της πολιτικής Νετανιάχου ήταν μάλλον ο …ωμός τρόπος με τον οποίο διακήρυσσε τις προθέσεις του και ο αποκρουστικός και αμετροεπής τρόπος διαχείρισης της εξουσίας. Ακόμα και έτσι, στις εκλογές στο Ισραήλ δεν κέρδισε ο Εχούντ Μπαράκ. Έχασε ο Νετανιάχου. Ενδεικτικό του γεγονότος αυτού είναι ότι η συμμαχία που είχε κρατήσει τον Νετανιάχου στην εξουσία διατήρησε ακέραια τη δύναμή της σε επίπεδο βουλευτών. Η ήπα του Νετανιάχου δεν οφείλεται βέβαια στην πολιτική του προς του Παλαιστινίους. Αλλά, στο ότι στην προσπάθειά του να προσεταιριστεί τα πιο ακραία στοιχεία της ισραηλινής κοινωνίας αποξένωσε τόσο τον μέσο κοσμικό ισραηλινό όσο και την μεγάλη κοινότητα των ρώσων εμιγκρέδων οι οποίοι έβλεπαν τις κρατικές επιδοτήσεις να φεύγουν προς τα ακραία θρησκευτικά στοιχεία4. Αν προσθέσουμε σε αυτά την πολιτική του Νετανιάχου για περικοπές του …μη θρησκευτικού κοινωνικού κράτους και του προγράμματος φιλελευθεροποίησης της οικονομίας (100.000 άνεργοι) καταλαβαίνουμε

από πού προήλθε η ευρεία βάση που ψήφισε για την ανατροπή του. Κάποιο ρόλο έπαιξαν και οι Παλαιστίνιοι αλλά και οι υπόλοιποι Άραβες σ’ αυτό. Ο αυταρχικός και αλαζονικός τρόπος με τον οποίο ο Νετανιάχου χειρίστηκε το ζήτημα των Παλαιστινίων οδήγησε στην όξυνση των σχέσεων του με τις διάφορες αραβικές χώρες οι οποίες με το άλλοθι της «ειρηνευτικής διαδικασίας» είχαν αρχίσει να αποκαθιστούν τις οικονομικές τους σχέσεις με το Ισραήλ. Χάνοντας αυτό το άλλοθι, πολλές απ’ αυτές αναγκάστηκαν να διακόψουν και πάλι τις σχέσεις τους με το Ισραήλ5. Τέλος, σημαντικός παράγοντας ήταν και η κατά 95% υπερψήφιση του Μπαρόκ για την πρωθυπουργία από τους Παλαιστινίους του Ισραήλ.

Ο δολοφόνος που γίνεται «περιστέρι»;

Στην ελληνική κοινωνία που έχει συνηθίσει να βλέπει τα εξωτερικά ζητήματα ως απόρροια των μικροκομματικών συσχετισμών και των εντυπώσεων της στιγμής είναι δύσκολο να γίνει κατανοητό το απλό γεγονός ότι αλλαγή κυβέρνησης δεν σημαίνει και αλλαγή της εξωτερικής πολιτικής ενός έθνους. Το Ισραήλ δεν διαφέρει σε αυτό και όσον αφορά τον Εχούντ Μπαράκ, από καιρό έχει δείξει τις προθέσεις του τόσο ως στρατιωτικός όσο και ως πολιτικός.

Ο ίδιος ο Μπάρακ έπαιξε με την εικόνα του στιβαρού στρατιώτη που κατατροπώνει τους τρομοκράτες Παλαιστίνιους όταν προεκλογικό δημοσίευσε ένα βιβλίο για την ζωή του. Εξώφυλλο του βιβλίου: Η ενέργεια κατά της αεροπειρατείας αεροπλανου της Σαμπίνα με τον Μπαράκ νικηφορο να στέκεται στην είσοδο του αεροπλανου6..0 τίτλος του βιβλίου εύγλωττος: Μπαράκ, ο πρώτος στρατιώτης. Ανάμεσα στα άλλα ανδραγαθήματα του αντρός είναι η υποστήριξή του για την εισβολή στο Λίβανο, η υποστήριξή του προς τον Σαρόν για την σφαγή στη Σάμπρα Σατίλα, η οργάνωση της ομάδας Μουσταραμπίν του στρατού, ένα επίλεκτο στρατιωτικό σώμα που οι άντρες του ντυμένοι ως Άραβες δολοφονούσαν πρόσωπα-κλειδιά της Ιντιφάντα.

Όμως και ο πολιτικός του βίος δεν προοιωνίζει θετικές εξελίξεις για τους Παλαιστίνιους. 0 Μπαράκ είχε εναντιωθεί στην πλήρη αποχώρηση από τα υψώματα του Γκολάν. Εναντιώθηκε στην υπογραφή των συμφωνιών του Όσλο. Υποστήριξε τον Νετανιάχου στην απαγόρευση της απογραφής του Παλαιστινιακού πληθυσμού στην Ιερουσαλήμ. Στις 17 Μαίου του 1998 επισκέπτεται τους πιο ακροδεξιούς εξτρεμιστικούς εποικισμούς του Μπέιτ-Ελ, διακηρύσσει την πλήρη υποστήριξη του προς τους έποικους και υπόσχεται την υποστήριξή του για την συνέχιση της ύπαρξης τους «για πάντα»7. Μετά την εκλογική του νίκη, δήλωσε:

•             Η Ιερουσαλήμ θα παραμείνει κάτω από την παντοτινή κυριαρχία των Ισραηλινών.

•             Καμία επιστροφή στα πριν του 1967 σύνορα.

•             Η πλειοψηφία των εποίκων της Δυτικής Όχθης θα παραμείνει στους εποικισμούς υπό την κυριαρχία των Ισραηλινών.

•             Κανένας ξένος στρατός δυτικά από τον Ιορδάνη ποταμό.

Η υπογραφή του Αραφάτ σήμανε τον εγκαινιασμό της παθητικοποίησης των Παλαιστινίων. Η σε αγαστή συνεργασία με τις μυστικές υπηρεσίες τόσο των ΗΠΑ όσο και της Μοσάντ πολιτική καταστολής της αντίστασης του παλαιστινιακού λαού στόχευε και στοχεύει στην πλήρη παθητικοποίηση των Παλαιστινίων. Δεν είναι τυχαίο που οι δυτικές δωρεές πηγαίνουν στην χρηματοδότηση της μεγαλύτερης αστυνομίας «κράτους» που γνώρισε ο κόσμος: 50.000 άτομα. Το ότι όλοι αυτοί προήλθαν από τις τάξεις της Ιντιφάντα εξηγεί, πιστεύουμε, πολλά.

Αποτέλεσμα βέβαια αυτής της πολιτικής είναι ότι μετά το Όσλο οι Παλαιστίνιοι βλέπουν σιγά σιγά τη γη τους να κατάσχεται και να κλέβεται από τους Ισραηλινούς, ενώ είναι εκατοντάδες οι κατοικίες των παλαιστινίων που κατεδαφίζονται. Από την άλλη η ανάπτυξη των εποικισμών -μια ανάπτυξη που προωθούν τόσο τα «γεράκια» όσο και οι «περιστερές», καταδεικνύουν την τελική κατά Ισραηλινούς λύση:

•             Περικύκλωση της Ιερουσαλήμ και αποκοπή της από κάθε επαφή με οποιαδήποτε άλλη παλαιστινιακή πόλη. Την τακτική αυτή εγκαινίασε ο Ραμπίν. Η Ιερουσαλήμ ήταν το πολιτιστικό, εμπορικό, οικονομικό και θρησκευτικό κέντρο των Παλαιστινίων. Μετά το Όσλο, ο Ραμπίν επέβαλε τον πλήρη αποκλεισμό της από τις άλλες παλαιστινιακές πόλεις. Συνέπεια αυτού είναι ότι ζευγάρια που κατοικούν μια ώρα δρόμο μακριά μπορεί να κάνουν χρόνια να δουν τον αγαπημένο τους. Η έξοδος κάποιου κατοίκου της Ιερουσαλήμ (Παλαιστίνιου εννοείται) έχει ως αποτέλεσμα την απαγόρευση επανεισόδου του. Η απώλεια της Ιερουσαλήμ θα έχει για τους Παλαιστινίους τις ίδιες επιπτώσεις με την απώλεια της Κωνσταντινούπολης για τον ελληνισμό.

•             Στρατηγική τακτικής διάσπασης της δυτικής όχθης μέσω της ανάπτυξης των εποικισμών έτσι ώστε να διασπαστεί η ενότητα μεταξύ Ραμάλλας, Νάμπλους, Χεβρώνας και των άλλων κυρίων παλαιστινιακών πόλεων.

•             Συστηματική εκδίωξη των παλαιστινίων από την κοιλάδα του Ιορδάνη. Χαρακτηριστικά αναφέρουμε ότι από τα 150.000 ντούνουμ* που είναι αυτή η κοιλάδα τα 100.000 χαρακτηρίσθηκαν στρατιωτική ζώνη από τους Ισραηλινούς με ότι συνέπειες έχει αυτό για τους διαμένοντες εκεί. Οι «εθνικές εκκαθαρίσεις» στην συγκεκριμένη περίπτωση δεν προκαλούν τους βομβαρδισμούς των ΗΠΑ…

Όσοι πιστεύουν ότι οι Ισραηλινοί πρόκειται με τη θέληση τους ή έπειτα από συμφωνίες να αποχωρήσουν από τη Δυτική Όχθη είτε ονειρεύονται είτε διαδίδουν εσκεμμένα ψεύδη. Όπως παρατηρούν και οι Kemp και Harkavy «Επιπρόσθετα με την στρατιωτική ασφάλεια η ασφάλεια σε προμήθεια υδάτων παίζει κεντρικό ρόλο στην επιθυμία των Ισραηλινών για τον έλεγχο της Δυτικής Όχθης. Η ορεινή υδροφόρος λεκάνη της Δυτικής Όχθης προσφέρει περίπου 25 δις κυβικά πόδια νερού το έτος, από τα οποία το Ισραήλ σήμερα παίρνει το 80%. Αυτό αποτελεί το 1/3 της κατανάλωσης νερού του Ισραήλ, 40% του νερού για ύδρευση και 50% του νερού για άρδευση»8. Το ποσό του εδάφους που είναι διατεθειμένοι να παραχωρήσουν οι Ισραηλινοί -όπου με άλλα λόγια θα επιτρέπουν στους Παλαιστίνους να ασκούν τις δημοτικές εξουσίες και στην αστυνομία του Αραφάτ να παίζει τον κατασταλτικό ρόλο αντί του ισραηλινού στρατού- δεν ξεπερνάει το 9%. Γιατί; Τον λόγο είχε επισημάνει μέλος της Κνεσέτ, από την «εξτρεμιστική» πτέρυγα των Ισραηλινών σε μια συνέντευξή του στο CNN: Παραχώρηση εδαφών πάνω από αυτό το ποσοστό επιτρέπει την επικοινωνία μεταξύ των Παλαιστινιακών πόλεων και τον αποκλεισμό κάποιων εποικισμών. Ο ίδιος ο «ειρηνόφιλος», σύμφωνα μάλιστα και με αριστερούς Έλληνες δημοσιογράφους, Μπαράκ δήλωνε στη Χααρέτζ: «…και τέλος πάντων, οι Παλαιστίνοι έχουν την Ζενίν, τη Νάμπλους, τη Ραμάλλα, την Χεβρωνα και την Βηθλεέμ»9.

Στην σημερινή εποχή της νέας παγκόσμιας τάξης είναι ξεκάθαρο τι σημαίνει διάλογος: Οι συνομιλίες αποτελούν το στάδιο της παγιοποίησης των αιτημάτων και των τακτικών των ισχυρότερων με ταυτόχρονη εξάλειψη των επιχειρημάτων της άλλης πλευράς, δηλαδή της πιο αδύναμης. Ο «’διάλογος’ τέθηκε στην υπηρεσία του σχεδιασμένου παιχνιδιού του Ισραήλ: συζητήσεις επ’ αόριστον επί της διαδικασίας, ενώ το Ισραήλ εφάρμοζε συστηματικά την ισχύ του, για να τσακίσει την παλαιστινιακή αντίσταση και τις πρωτοβουλίες»10.

Η προσπάθειά του Μπαράκ θα είναι να παίξει και πάλι το χαρτί της περιστεράς, έτσι ώστε να αποστομώσει τις οποιεσδήποτε υπάρχουσες φωνές διαμαρτυρίας στο στρατόπεδο των Αράβων. Από την άλλη, οι Αμερικάνοι, πιστοί σύμμαχοι του Ισραήλ ήδη από τη γέννησή του, βλέπουν μέσα από αυτή την πολιτική την ισχυροποίηση του αμερικανικού άξονα ισχύος που ξεκινά από τον Κόλπο, περνά από την Αίγυπτο, την Ιορδανία, το Ισραήλ, την Τουρκία και συνδεόμενος με τον βαλκανικό -υπό αμερικανική διεύθυνση και πάλι- άξονα συγκλίνει προς τα πετρέλαια της Κασπίας θάλασσας.

Το Κόμμα του θεού (Χιζμπολλά)

Είναι γνωστό ότι οι «ανωμαλίες» που αντιμετωπίζει αυτός ο άξονας λέγονται Παλαιστίνιοι, Σύριοι, Ιράκ, Κούρδοι, Έλληνες, Σέρβοι, Αρμένιοι, Ιράν, Λίβανος. Για τους Παλαιστίνιους το παιχνίδι «επίλυσης της σύγκρουσης» περιλαμβάνει τα εξής: «Με το Όσλο και ιδιαίτερα με το επακόλουθο Σύμφωνο του Καΐρου το Μάιο του 1994, η ‘ειρηνευτική πρωτοβουλια έχει αλλάξει λίγο πορεία, με την σημαντική εξαίρεση της ‘^Ιερουσαλήμ, από την επιβολή κατοχής στην επιβολή του διαχωρισμού -όχι με τη μορφή των δύο κρατών, Ισραηλινού και Παλαιστινιακού, αλλά με έναν τρόπο που μοιάζει με αυτόν της οικοδόμησης του απαρτχάιντ στη Νότιο Αφρική»11.

Ο άλλος πονοκέφαλος της περιοχής λέγεται Κόμμα του θεού (Χιζμπολλά). Και μαζί με αυτόν και τα υψώματα του Γκολάν.

Δεν χρειάζεται να είναι κανείς εξειδικευμένος σε στρατιωτικά θέματα για να κατανοήσει την ιδιαίτερη στρατηγική σημασία των υψωμάτων του Γκολάν. Αυτός που τα κατέχει μπορεί να βρίσκεται μέσα σε δύο ώρες στη Δαμασκό ή αντιστοίχως στο Τελ-Αβίβ. Είναι αρκετά δύσκολο για το Ισραήλ να παραδώσει μιας τέτοιας αξίας εδαφική περιοχή για να υπογράψει συνθήκη ειρήνης με έναν ξεδοντιασμένο, έτσι και αλλιώς, Ασαντ. Επιπλέον, το Ισραήλ προμηθεύεται από τα υψώματα του Γκολάν το 30% του πόσιμου ύδατος. Έτσι, μην σας προκαλέσει έκπληξη αν οι όροι που το Ισραήλ προτίθεται να θέσει σχετικά με την «αποχώρησή του» από τα υψώματα του Γκολάν δεν μοιάζουν και πολύ με αποχώρηση…

Όπως έγινε γνωστό από το -με βάση το Παρίσι- Αραβικό πρακτορείο ειδήσεων αλ-Μουχαρίρ, σε ένα σχέδιο εργασίας που παρουσίασαν οι Αμερικάνοι σε Σύριους και Ισραηλινούς, αφού τους τίθεται το ερώτημα αν συμφωνούν να ξαναρχίσουν τις διαπραγματεύσεις και αν συμφωνούν να υπογράψουν μια συνθήκη ειρήνης με βάση την αποχώρηση των ισραηλινών στρατευμάτων από τα Γκολάν, συμπληρώνει όσον αφορά το χρονοδιάγραμμα: «1. Η κύρια περίοδος για την υπογραφή μιας Ισραηλινο-Συριακής συμφωνίας θα είναι μέσα στα επόμενα τρία χρόνια συμπεριλαμβανομένης της αποχώρησης των Ισραηλινών στρατευμάτων, 2. 0α μπορεί να υπάρξει μια εξάμηνη παύση πυρός στα Ισραηλο-Λιβανέζικα σύνορα μεταξύ του Ισραηλινού στρατού και του Κόμματος του θεού»12. Κύριος στόχος είναι λοιπόν το Χιζμπολλά και ουδεμία πρόβλεψη για αποχώρηση των Ισραηλινών υπάρχει. Ούτε οι στρατηγικές ανάγκες του Ισραήλ ούτε οι ανάγκες του για νερό συντείνουν προς την πολυδιαφημισμένη αποχώρηση του κ. Μπαράκ. Οι Ισραηλινοί, παραδείγματος χάριν, κατασκευάζουν καινούργιους αγωγούς για την μεταφορά νερού από τον ποταμό Λίτανι.

Η πολυδιαφημισμένη αποχώρηση των Ισραηλινών από τη Ζενίν, απλώς δεν ήταν αποχώρηση: ήταν υποχώρηση. Μετά από τις συνεχείς επιθέσεις και τον πόλεμο «χαμηλής φθοράς» του Χιζμπολλά, οι Ισραηλινοί και οι «σύμμαχοι*» τους του SLA υποχώρησαν όντας αδύνατον να υπερασπιστούν και δηλώνοντας αδυναμία διατήρησης του έλεγχου της περιοχής. Η επιτυχημένη στρατηγική του Χιζμπολλά, που δείχνει μια αξιοσημείωτη διορατικότητα και ευελιξία πολιτικής για ισλαμική οργάνωση, είναι αυτή τη στιγμή ο πιο αστάθμητος παράγοντας για τα σχέδια των Αμερικάνων και των Ισραηλινών. Ιδιαίτερα δε λόγω της αντίληψης περί λύσεως του κουρδικού μετά την συντονισμένη μεταξύ Ουάσινγκτον-Άγκυρας-Τελ-Αβίβ επιχείρησης σύλληψης του Οτσαλάν.

Το Χιζμπολλά υιοθέτησε μια εξυπνότατη πολιτική, που πάνω απ’ όλα ήταν αποτέλεσμα μιας πραγματιστικής ανάλυσης των αδύνατων σημείων του κατακτητή13. Ο SLA είναι γνωστό ότι αποτελεί το προστατευτικό κάλυμμα των Ισραηλινών. Η στρατολόγησή του έχει γίνει μέσα από τον ντόπιο πληθυσμό, πολλές φορές μέσα από παιδομάζωμα -κυριολεκτικά- των εφήβων συγκεκριμένων χωριών της ζώνης αυτής14. Έτσι ένας από τους στόχους του Χιζμπολλά είναι η καταρράκωση του ηθικού των στρατιωτών του. Αν υπολογίσουμε ότι ο «στρατός» αυτός έχει φτάσει από τα 1500-2000 περίπου άτομα πριν από λίγα χρόνια στα 500 σήμερα, καταλαβαίνουμε πόσο επιτυχημένη είναι αυτή η πολιτική. Χαρακτηριστική είναι και η αποδοχή της παροχής αμνηστίας στους στρατιώτες που θα λιποτακτήσουν15 από το Χιζμπολλά. Έτσι, το μόνο που μπορούν να κάνουν οι Ισραηλινοί είναι να …βομβαρδίζουν την Βηρυτό, προσπαθώντας έτσι να στρέψουν τον τοπικό πληθυσμό εναντίον του Χιζμπολλά. Μάταια. Η πολιτική χαμηλών τόνων -σε βαθμό εκπληκτικό για μουσουλμανική οργάνωση- η υιοθέτηση φιλολαϊκών θέσεων και προτάσεων για ολόκληρο τον πληθυσμό, αλλά και η ομαλή συμμετοχή τους στην πολιτική και κοινωνική ζωή του Λιβάνου έχουν καταστήσει το Χιζμπολλά έναν από τους πιο αγαπητούς, σήμερα τουλάχιστον, πολιτικούς φορείς στο Λίβανο.

Από τη Συρία στην Αρμενία

θα κλείσουμε με την παρουσίαση ορισμένων πτυχών από τις επιπτώσεις της συμμαχίας Ισραηλινών και Τούρκων.

•             Το Ισραήλ παρείχε στην Τουρκία πολεμικό υλικό, πληροφορίες, δορυφορικές καλύψεις και γενικά την υποδομή που ήταν απαραίτητη για τον δύσκολο πόλεμο που διεξάγει στα βουνά εναντίον των Κούρδων. Έτσι άλλωστε εξηγούνται και σι τελευταίες νίκες της Τουρκίας.

•             Η Τουρκία με τη σειρά της πιέζει τη Συρία παίζοντας μαζί της σαν τη γάτα με το ποντίκι. Το μέσο εκβιασμού είναι τα νερά του Ευφράτη. Πρόσφατα όμως, προχώρησε ακόμα πιο πολύ και προσπαθεί να καταστρέψει τις πηγές του ποταμού Χαμπούρ που βρίσκονται κοντά στα σύνορα με την Τουρκία και αποτελούν μια δεύτερη σημαντική πηγή υδατικών πόρων για τη Συρία. Οι Τούρκοι φράσσουν συστηματικά όλους τους παραποτάμους του ποταμού, σκάβουν βαθιές γεωτρήσεις για να αντλήσουν τα υπεδάφια νερά και τέλος προσφέρουν δωρεάν ηλεκτρικό και μακροπρόθεσμα δάνεια στους αγρότες της περιοχής κοντά στα σύνορα για να προχωρήσουν στην άντλησή τους. Τελικός στόχος η αποξήρανση του ποταμού. Φέτος λοιπόν υπολογίζεται ότι η παραγωγή δημητριακών σ’ αυτή την περιοχή της Συρίας θα είναι κατά 16% μειωμένη, ενώ παρόμοια μείωση θα γνωρίσει και η παραγωγή σε βαμβάκι16.

•             Ως γνωστόν, το μακρύ ταξίδι του Οτσαλάν που κατέληξε στην Κένυα, άρχισε από την εκδίωξη του από τη Συρία έπειτα από τουρκικές πιέσεις. Οι πιέσεις αυτές συνεχίζονται ακόμα και σήμερα. Στις 28 Ιουνίου μια τουρκική αντιπροσωπεία συναντήθηκε στην πόλη Γάζι Αιντάμπ για να συζητήσουν τρόπους εφαρμογής του συμφώνου που υπέγραψαν στις 20 Νοεμβρίου του 1998, στο οποίο η Συρία είχε υποσχεθεί να πάψει να υποστηρίζει το ΡΚΚ. Στην συνάντηση προέδρευε της τουρκικής αντιπροσωπείας ο στρατηγός Αλτάι Γιαλμάν και ζήτησε από τους Σύριους το αρχείο του ΡΚΚ που παρέμεινε στη Συρία. Τους παρέδωσε επίσης μια λίστα με μέλη του ΡΚΚ και ζήτησε από τη Συρία την παράδοσή τους.

•             Μια, όμως, «αναπάντεχη» πλευρά της συμμαχίας Τουρκίας-Ισραήλ είναι και η τύχη του Ναγκόρνο Καραμπάχ! Είναι γεγονός ότι οι Αμερικάνοι δεν βλέπουν και με πολύ καλό μάτι την ενσωμάτωση του Καραμπάχ στην Αρμενία γιατί φυσικά, λόγω της Κασπίας, είναι με το πλευρό των Αζερμπαϊτζανών. Όμως, οι κινήσεις της Ουάσινγκτον περιορίζονταν κατά πολύ από την έντονη δράση του αρμενικού λόμπυ που είχε μάλιστα ως αποτέλεσμα την επιβολή από την Ουάσινγκτον οικονομικών κυρώσεων στο Αζερμπαϊτζάν για τον αποκλεισμό της Αρμενίας. Μετά, όμως, τη συμμαχία Τουρκίας-Ισραήλ, το εβραϊκό λόμπυ στην Ουάσινγκτον ζητά επιμόνως την ανάκληση των κυρώσεων! Όπως γράφει και ο Τζον Τορντάι: «Ισχυρότεροι δεσμοί με το Αζερμπαϊτζάν επιπροσθέτως με αυτές με την Τουρκία θα αυξήσουν τις δυνατότητες του Ισραήλ να δράσει εναντίον του Ιράν και του Ιράκ. Η Τουρκο-Ισραηλινή συμμαχία έχει ήδη ένα καθαρό αποτέλεσμα στην περιοχή, όπως φαίνεται και από τις στρατιωτικές επεμβάσεις»17.

Όπως έδειξε και ο πόλεμος κατά της Γιουγκοσλαβίας, πολλές φορές οι υπολογισμοί των μεγάλων δεν τους βγαίνουν κατά πως θέλουν ακριβώς. Και ο λόγος είναι ένας: η αντίσταση των λαών. Το Χιζμπολλά έχει ήδη δείξει κάποια δείγματα του πώς πρέπει να διεξάγεται αυτή η πολιτική, καθώς και οι Κούρδοι με τον συνεχή φόρο αίματος που πληρώνουν. Ναρκισσιστές και τριτοδρομικοί τρωγλοδύτες της εξουσίας, στομαχάκια που τρέφονται μέσα από προγράμματα δύσκολα μπορούν να αρθρώσουν έναν άλλο λόγο. Είτε μετατρέπονται σε Κουίσλινγκ -και τόσο η παράδοση του Οτσαλάν όσο και η στάση της ελληνικής κυβέρνησης αλλά και αρκετών διανοουμένων δείχνουν ότι υπάρχουν αρκετοί υποψήφιοι σε

αυτή τη χώρα- είτε γίνονται οι SLA της χώρας τους, σάκος του μποξ για πολιτικές που σχεδιάζονται αλλού. Σήμερα, η παραμικρή δράση μπορεί να έχει τρομακτικά αποτελέσματα. Το Χιζμπολλά το ξέρει πάρα πολύ καλά αυτό. Ξέρει αυτό που τονίζει ο…Wallerstein: « τώρα. ακόμα και μικρές δράσεις μπορεί να έχουν μια σχετικά ευρεία απήχηση – λιγότερο στο να μεταρρυθμίσουν το υπάρχον σύστημα απ’ ότι στο να καθορίσουν το περίγραμμα του συστήματος ή των συστημάτων που αναμένεται να το αντικαταστήσουν. Άρα, η επιβράβευση για την ανθρώπινη δράση είναι δυνητικά πολύ μεγάλη και παρόμοια μεγάλη η ποινή για την αδράνεια ή την άκριτη δράση»18.

1              Είναι γνωστό, ότι η υπό τον Αραφάτ αντιπροσωπεία πήγε εκεί χωρίς να έχει καν τους απαραίτητους χάρτες για τον καθορισμό των υπό συζήτηση εδαφών. Στην Παλαιστίνη αποτελεί κοινό τόπο το γεγονός ότι ο Αραφάτ, προσωπικά, δεν είχε καν διαβάσει τις συμφωνίες.

2              Τι σημαίνει άραγε αυτή η λέξη; Πολύ απλά ότι στα παλαιστινιακά μπαντουστάν αποκλείεται η οποιαδήποτε μεταφορά από μέσα προς τα έξω ή και αντιστρόφως: είτε ανθρώπων είτε προϊόντων. Τα αποτελέσματα είναι καταστροφικά σε όλους τους τομείς.

3              Είναι ίσως χαρακτηριστικό πώς με ένα σμπάρο έχουμε πολλά τρυγόνια: Στραγγαλισμός της παλαιστινιακής κοινωνίας, που βέβαια δεν καλύπτεται απο τους υποστηρικτές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ούτε από τα ΜΜΕ διότι αποτελεί συλλογικό δικαίωμα (!). Παρουσίαση ως γενναιόδωρης της διεθνούς κοινότητας λόγω των δωρεών. Καταστροφή οποιασδήποτε αυτόνομης δύναμης θα μπορούσε να υπάρξει στην παλαιστινιακή κοινωνία και άρα αποκλεισμός της δημιουργίας μιας άλλης πολιτικής πρότασης. Σταθεροποίηση της εξουσίας του Αραφάτ. Παθητικοποίηση της κοινωνίας. Δημιουργία ολόκληρων κοινωνικών στρωμάτων, αστυνομίας, διανοουμένων και γενικά όλων όσων ζουν μέσα από τα διεθνή προγράμματα, απόλυτα αφιερωμένων στον Αραφάτ.

4              Αρκεί να αναφέρουμε εδώ ότι οι φανατικοί Εβραίοι έχουν το δικαίωμα να μην πηγαίνουν στο στρατό, ενώ ζουν κυριολεκτικά από τις κρατικές-επιδοτήσεις. Οι σπουδές των παιδιών τους σε όλες τις εκπαιδευτικές βαθμίδες επιδοτούνται από το κράτος.

5              Να σημειώσουμε εδώ ότι η συμμαχία Τουρκίας-Ισραήλ αναιρεί, σε κάποιο βαθμό, την σημασία των αραβικών χωρών. Με αυτή τη συμφωνία ανοίγεται για το Ισραήλ ένα τεράστιο πεδίο στην παραγωγή στρατιωτικού υλικού αλλά και στους υπόλοιπους οικονομικούς τομείς.

6              Ζοσέφ Σαμάχα, «Μπαράκ: Στρατιώτης/Πολιτικός: Αναζητώντας την τελική νίκη του σιωνισμού». Αλ-Χαγιάτ, 10 Ιουλίου 1999.

7              Middle East International, v. 576, 5 Ιουνίου 1998.

* Μονάδα μέτρησης επιφάνειας. Ένα ντούνουμ ισοδυναμεί με 1000 τ.μ. (1 στρέμμα).

8              Geoffrey Kemp και Robert Harkavy, Strategic Geography and the Changing Middle East, Brookings, Institution Press, 1997.

9              Haaretz, 18 louviou 1999.

10           Joe Stork, US Policy on Palestine, Association of Arab-American University Graduates, σελ. 223.

11           Από τον πρόλογο του Joe Stork στο Graham Usher, Palestine in Crisis, Pluto Press, 1995.

12           Arabic News Agency, 16 Ιουνίου 1999.

13           Δες περισσότερες πληροφορίες στο άρθρο μας «Η αλαζονεία της δύναμης», Αυγή, 11 Φεβρουαρίου 1998.

14           Όσο περισσότερο αναλυτικές οι πληροφορίες για τη δράση των Ισραηλινών στη συγκεκριμένη περιοχή τόσο πιο ανατριχιαστικά αναδύεται η ρατσιστική φύση του καθεστώτος τους. Υπάρχουν πολλά κείμενα για το ζήτημα αυτό. Βλέπε π.χ. David Hirst: «The War That Never Ends?», Journal of Palestinian Studies, v. 111, Άνοιξη 1999.

15           Η συμπεριφορά των Ισραηλινών προς τα μέλη του SLA βοηθά στην αποσκίρτησή τους. Όπως αναφερει χαρακτηριστικά ο Χιρστ, οι Ισραηλινοί τους χρησιμοποιούν ως «μαξιλαράκια» για τις επιθέσεις του Χιζμπολλά. Τα αμυντικά έργα που έχουν κατασκευάσει σε αυτή τη ζώνη τα χρησιμοποιούν μόνο για τους στρατιώτες τους αφήνοντας επιδεικτικά ακάλυπτους τους στρατιώτες του SLA.

16           Για μια πιο εκτεταμένη ανάλυση του ρόλου των υδάτων στη σύρραξη Συρίας-Τουρκίας δες ΜΕΙ, ν. 601, 4 Ιουνίου 1999.

17           John Torday, «Israel, Turkey and the Karabagh conflict», Middle East International, v. 601, 4 Ιουνίου 1999.

18           Immanuel Wallerstein, After Liberalism, The New Press, Νέα Υόρκη, 1995

ΣΧΕΤΙΚΑ

ΑΦΗΣΤΕ ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

Αρέσει σε %d bloggers: