του Νικ. Μέρτζου, από το Άρδην τ. 91, Ιανουάριος-Φεβρουάριος 2013

Η μελέτη του Γιάννη Ταχόπουλου, που παρουσιάζουμε απόψε, είναι πολύ μικρή σε σχέση με το ογκώδες αντικείμενό της. Όμως είναι μεστή, επιστημονική και ευθύβολη. Προϋποθέτει ευρύ ορίζοντα γνώσεων, εξονυχιστική έρευνα των πηγών και σκληρό πνευματικό μόχθο επί πολύ χρόνο. Φανερώνει προ πάντων υψηλό ήθος, μεγάλη τόλμη και ανύστακτο αίσθημα χρέους.

Ο νεαρός ερευνητής δεν φοβάται να αναμετρηθεί στα ίσα με έναν διεθνώς αναγνωρισμένο καθηγητή της Ιστορίας, ούτε δίνει πεντάρα στις ποικιλώνυμες ηγετικές τάξεις του ελλαδικού κατεστημένου, που υμνούν γονυπετείς τον Μαρκ Μαζάουερ. Δεν φοβάται, γιατί είναι πολίτης με την πλήρη ελληνική έννοια του όρου πολίτης, την οποία πλείστοι Έλληνες λησμονήσαμε, αλλά όχι αυτός. Είναι μέλος της Πόλεως, δηλαδή της Πατρίδος, ανήκει στην πόλιν και η πόλις τού ανήκει ισομερώς εξ αδιαιρέτου. Εκτελεί τον όρκο των αρχαίων πολιτών: Αμυνώ δε και μόνος και μετά πολλών και την Πατρίδα ουκ ελλάττω παραδώσω. Δεν την παραδίδει, λοιπόν, ούτε παραδίδεται. Μάχεται γιατί νιώθει πως χρωστάει να υπερασπισθεί την Αλήθεια. Τίποτε άλλο παρά ακίβδηλη την Αλήθεια, δηλαδή το παν. Γιατί, άμα προδοθεί η Αλήθεια, εάλω η Πόλις. Το παν χάνεται.

Έτσι, ο «μικρός» Ταχόπουλος ακολουθεί καταπόδι τον «μεγάλο» Μαρκ Μαζάουερ στη Θεσσαλονίκη, πόλη των φαντασμάτων, και, βήμα προς βήμα, σελίδα τη σελίδα τον ανατρέπει. Δεν του βάζει τρικλοποδιά με τίποτε θεωρίες συνωμοσίας, ούτε με πατριδοκαπηλίες, ούτε με ωμές όσο και κενές καταγγελίες, ούτε με κάλπικα νταηλίκια που οι νόθοι μοσχοπωλούν στους χαλεπούς καιρούς μας και έχουν νοθεύσει την πόλιν. Νηφάλια, αλλά φονικά, σε κάθε νοθευμένη σελίδα, στήνει τον καθηγητή της Ιστορίας μπροστά στην ίδια την Ιστορία. Ιστορία που ορθώνεται αμείλικτη κατ’ ευθείαν από τις πηγές της. Αποδεικνύει ότι, σε κάθε κρίσιμο σταυροδρόμι της Θεσσαλονίκης, ο ιστορικός Μαρκ Μαζάουερ πήδηξε την Ιστορία και στη θέση της έστησε φαντάσματα. Αναμφίβολα, είναι μάστορας όταν, με ολίγην Ιστορία και με πολλή φαντασία, ζωντανεύει φαντάσματα και συνεπαίρνει τους αναγνώστες του στο κυνήγι των φαντασμάτων, σε μια φανταστική πόλη. Πραγματικά, το κυνήγι των φαντασμάτων είναι συναρπαστικό. Αλλά δεν είναι του κόσμου τούτου. Πόλη των φαντασμάτων δεν είναι ούτε υπήρξε ποτέ η Θεσσαλονίκη.

Η διαφορά μεταξύ Ιστορίας και μυθιστορίας είναι προφανής και ειδοποιός. Έτσι, τίθενται κρίσιμα ερωτήματα που ζητούν απαντήσεις:

Ερώτημα 1ον: Ένας κοτζαμάν καθηγητής της Ιστορίας, με πλούσια ιστορικά έργα, δεν γνωρίζει την Ιστορία;
Απάντηση: Εξ ορισμού γνωρίζει, ασφαλώς, Ιστορία. Και, όσα τυχόν αγνοεί ή του γεννούν αμφιβολίες, γνωρίζει επίσης εξ ορισμού να τα βρει στις πρωτογενείς πηγές τους, καθώς και να βρει τις πηγές. Συνεπώς, εξ αντικειμένου, προκύπτει ότι στο βιβλίο του, Θεσσαλονίκη, πόλη των φαντασμάτων, παραποιεί, για να μην πω πλαστογραφεί ωμά, την ιστορική Αλήθεια εκ προθέσεως και εν πλήρει επιγνώσει της πράξης του. Βέβαια, θα μπορούσε κανείς να αντιτείνει ότι, στο συγκεκριμένο βιβλίο του, ο Μαζάουερ δεν γράφει Ιστορία αλλά προβαίνει απλώς σε μιαν ιστορική αφήγηση. Ωστόσο, όλοι οι αναγνώστες του γνωρίζουν ότι ο Μαζάουερ είναι επιφανής καθηγητής της Ιστορίας και, όταν γράφει ένα βιβλίο, γράφει Ιστορία. Δεν κάνει μυθοπλασία. Δεν είναι ένας Βίκτωρ Ουγκώ ούτε ένας Κάρολος Ντίκενς, που γράφει μυθιστορήματα. Άσε που κι αυτοί οι μυθιστοριογράφοι, όπως κι άλλοι ονομαστοί, π.χ. ο Λέων Τολστόι, σεβάσθηκαν απόλυτα και ενίοτε συμπλήρωσαν την Ιστορία, όταν στους κόλπους της ύφαναν κάθε μυθιστόρημά τους – γι’ αυτό και το καθένα τους είναι μεγαλειώδες. Άλλωστε, ο όρος ιστορική αφήγηση είναι νόθος. Νοθεύει την πραγματικότητα και αποτελεί διαφανές άλλοθι του επιστημονικού εγκλήματος. Ο καθηγητής της Ιστορίας αφηγείται ανόθευτη την Ιστορία αποκλειστικά και τίποτε άλλο. Ιστορία ολίγον έγκυος και πολύ παραμύθι δεν νοείται. Είναι παγίδα.

Ερώτημα 2ον: Ποιόν ακριβώς λόγο, όμως, είχε ο καθηγητής της Ιστορίας να παραποιήσει σφοδρά, εκ προθέσεως, την Ιστορία και να προδώσει την επιστήμη του; Γιατί παγίδεψε τους αναγνώστες του σ’ αυτήν τη μαρμίτα των φαντασμάτων και των φαντασιώσεων; Και γιατί τη συγκεκριμένη ακριβώς πόλη, τη Θεσσαλονίκη;
Απάντηση: Σε αυτά τα τρία μαζί ερωτήματα απαντά αυτοπροσώπως ο δράστης απερίφραστα. Στη σελίδα 554 του συγκεκριμένου βιβλίου του, ομολογεί: «Καθώς τα μικρά κράτη ενσωματώνονται σε έναν ευρύτερο Κόσμο, ένα άλλο μέλλον μπορεί να χρειάζεται ένα άλλο παρελθόν». Κοντολογίς, παραδέχεται ότι κατασκεύασε ένα άλλο παρελθόν της Θεσσαλονίκης, το οποίο ουδέποτε υπήρξε στην πραγματικότητα, αλλά το οποίο είναι απαραίτητο για να ταιριάζει κουτί στο «άλλο μέλλον» και στον άλλο ρόλο για τον οποίο κάποιοι προορίζουν τη Θεσσαλονίκη στον «ευρύτερο Κόσμο», όπου «τα μικρά κράτη ενσωματώνονται».

«Θεωρίες συνωμοσίας κι εσύ», θα μου αντιτείνει εύλογα κάποιος. Ωστόσο, αυτά δεν είναι γελοίες θεωρίες. Είναι η πραγματικότητα. Μπορούμε να τη δούμε όλοι, όπως ήδη διαμορφώνεται μπροστά μας, αλλά πολλοί δεν την βλέπουμε. Εδώ, όμως, είναι Μπαλκάνια, δεν είναι παίξε γέλασε.

Όποιος ελέγχει τη Μεσοβαλκανική Ζώνη κατέχει τον συντομότερο γεωστρατηγικό διάδρομο Αδριατική-Μαύρη Θάλασσα-κοιτάσματα της Υπερκαυκασίας και της Κασπίας. Ελέγχει την ασφάλεια των ενεργειακών πηγών και ταυτόχρονα το έδαφος για τη μεταφορά των ενεργειακών πόρων στην Ευρώπη.

Σε διάστημα μικρότερο της δεκαπενταετίας, από το 1990, η Μεσοβαλκανική Ζώνη έχει κατακερματισθεί σε μικρά θνησιγενή κρατίδια, αλληλοϋποβλεπόμενα. Η Βοσνία-Ερζεγοβίνη, το Κοσσυφοπέδιο, το Μαυροβούνιο και τα Σκόπια είναι άμεσα προτεκτοράτα. Στην Αλβανία και στη Βουλγαρία, η αμερικανική επιρροή είναι συντριπτική. Η Σερβία έχει ακρωτηριασθεί και η οικονομία της έχει καταστραφεί υπό τους ανηλεείς συστηματικούς νατοϊκούς βομβαρδισμούς. Έχει προσαρμοσθεί σημαντικά στα ευρωπαϊκά θέσμια, αλλά παραμένει στο κατώφλι της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αναμένοντας το «οκέυ». Ωστόσο, είναι παράλληλα το μοναδικό προγεφύρωμα της Ρωσίας στα Βαλκάνια. Τον Οκτώβριο 2009, συμφώνησε στην περιορισμένη εγκατάσταση Ρώσων στρατιωτικών, με αντάλλαγμα ένα δάνειο ενός δισεκατομμυρίου ευρώ. Η βαλκανική σκακιέρα μένει ακόμη ανοικτή στους δύο Μεγάλους Παίκτες.

Οι ισχυρότερες αμερικανικές βάσεις και πολεμικές δυνάμεις έχουν μεταφερθεί από τη Δυτική Γερμανία στη Μεσοβαλκανική Ζώνη, ώστε να καθιστούν αδιαφιλονίκητη την κυριαρχία της Ουάσιγκτον στον γεωστρατηγικό διάδρομο των ενεργειακών αγωγών και ταυτόχρονα τη δυνατότητά της να επέμβει αμέσως στρατιωτικά στα ενεργειακά αποθέματα της Κασπίας και της Υπερκαυκασίας. Γι’ αυτό έχουν ήδη ενταχθεί στο ΝΑΤΟ η Αλβανία, η Ρουμανία και η Βουλγαρία, που εξεχώρησαν τις ακτές τους στην πολεμική μηχανή της Ουάσιγκτον. Η αμερικανική στρατιωτική βάση Μπόντστιλ, στο Κοσσυφοπέδιο, είναι η μεγαλύτερη της Ευρώπης. Το τεράστιο τεθωρακισμένο κτήριο της αμερικανικής «πρεσβείας» στα Σκόπια, με πέντε υπογείους ορόφους και προσωπικό άνω των 3.000 ατόμων, είναι το πιο σύγχρονο κέντρο ηλεκτρονικού πολέμου και κατασκοπείας σε ευρωπαϊκό έδαφος.
Στη Μεσοβαλκανική Ζώνη μαίνεται ο ενεργειακός πόλεμος Ουάσιγκτον-Μόσχας, με έπαθλο την ενεργειακή αυτονομία –και εξάρτηση– της Ευρώπης. Η Ρωσία διαθέτει κολοσσιαία αποθέματα πετρελαίου και φυσικού αερίου χάρις στα οποία επανήλθε στο γεωπολιτικό παίγνιο με αξιώσεις μεγάλου παίκτη. Η αμερικανική υπερδύναμη δεν είναι πια μόνη. Η Ευρώπη διαθέτει τελείως ανεπαρκή ενέργεια. Η οικονομία της, εν δυνάμει ανταγωνιστική της Αμερικής, τελεί σε απόλυτη εξάρτηση από την εισαγόμενη ενέργεια. Συνεπώς, όσο περισσότεροι παραγωγοί και διακινητές προμηθεύουν με ενέργεια την ευρωπαϊκή οικονομία, τόσο περισσότερο διασπείρεται και αποδυναμώνεται η εξάρτηση. Αλλιώς υποκύπτει σε μονοπώλιο. Στρατιωτικά, άλλωστε, εξαρτάται απόλυτα, μέσω ΝΑΤΟ, από το πολεμικό μονοπώλιο των Η.Π.Α.

Η Ρωσία επέτυχε ήδη την πρώτη στρατηγική νίκη της, στις 8 Νοεμβρίου 2011, όταν εγκαινιάσθηκε ο βόρειος αγωγός Νορθ Στριμ, ο μεγαλύτερος του κόσμου, που μεταφέρει πλέον ρωσικό φυσικό αέριο στη Γερμανία. Έτσι, εντείνεται ακόμη σκληρότερα –και φωτίζεται– η ενεργειακή αναμέτρηση Ουάσιγκτον-Μόσχας στη Μεσοβαλκανική Ζώνη όπου, με αφετηρία τη Βουλγαρία, ο ρωσικός αγωγός φυσικού αερίου Σάουθ Στριμ αναμετράται με τον δυτικό αγωγό Ναμπούκο και δευτερευόντως με τον TG1 Τουρκίας-Ελλάδας-Ιταλίας. Τώρα, η Ρωσία, που φαινόταν να χάνει έδαφος, κερδίζει. Ήδη υπέγραψε συμφωνία για την κατασκευή του Σάουθ Στριμ στη Βουλγαρία, όπου ένας υποβρύχιος αγωγός, στον Εύξεινο, μεταφέρει το ρωσικό φυσικό αέριο προς την Ανατολική και Κεντρική Ευρώπη. Υπέγραψε επίσης συμφωνία για την επέκταση του Σάουθ Στριμ στα Σκόπια. Η διαφορά είναι ότι η Ρωσία διαθέτει τα αναγκαία αποθέματα, που ο δυτικός Ναμπούκο ακόμη δεν εξασφάλισε. Εν τω μεταξύ, μετά την «αραβική άνοιξη» και την εν μέρει απώλεια του δυτικού ελέγχου στα πετρέλαια της Λιβύης και της Μέσης Ανατολής, η Μεσοβαλκανική Ζώνη κατέστη προέκταση του Καυκάσου και ανατιμήθηκε κατακόρυφα.

Κρίσιμος κόμβος του σκληρού αυτού γεωπολιτικού πεδίου είναι η Θεσσαλονίκη που, με το λιμάνι της και τις στρατηγικές κοιλάδες της ενδοχώρας της, εξασφαλίζει ζωτικές ανάγκες του πεδίου, όπως οι μεταφορές, ο ανεφοδιασμός, οι υποδομές και η στρατιωτική ασφάλεια. Από εδώ ο αγωγός πετρελαίου καταλήγει στα Σκόπια, όπου η εταιρεία ελληνικών συμφερόντων, ΟΚΤΑ, κατέχει διυλιστήρια και τα δίκτυα των καυσίμων. Κολοσσιαίες πολυεθνικές διεκδικούν ήδη το λιμάνι της.

Επί πλέον, ο μεσοβαλκανικός χώρος είναι στρατηγικά κρίσιμος για την Ελλάδα, ιδιαίτατα για τη Θεσσαλονίκη, επειδή αποτελεί τη γεωπολιτική, οικονομική και πολιτισμική ενδοχώρα της, ενώ, ταυτόχρονα, οι εκεί αρνητικές ή θετικές μεταβολές έχουν άμεσες επιπτώσεις στη Θεσσαλονίκη που τον στηρίζει. Τα ζωτικά συμφέροντα και το στρατηγικό διακύβευμα της Ελλάδος στην περιοχή, με αιχμή και με βάση τη Θεσσαλονίκη, είναι προφανή και κρίνονται από την ενεργειακή αναμέτρηση Δύσης-Ρωσίας. Ήδη ακυρώθηκε ο πετρελαιαγωγός Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη και η στρατηγική συμφωνία Αθήνας-Μόσχας για τον ρωσικό αγωγό Σάουθ Στριμ. Αποσταθεροποιήθηκε και αποδομήθηκε ο προηγούμενος Έλληνας πρωθυπουργός, Κώστας Καραμανλής, επειδή τόλμησε στρατηγική ενεργειακή σχέση με τη Ρωσία. Πρόσφατα, εξ άλλου, η Ουάσιγκτον διεμήνυσε στην Αθήνα ότι δεν επιθυμεί να περιέλθει σε ρωσικό έλεγχο η Δημόσια Επιχείρηση Πετρελαίων, που τελεί υπό άμεση αποκρατικοποίηση, και την οποία διεκδικούν, με μακράν υψηλότερο τίμημα, δύο ενεργειακοί κολοσσοί της Ρωσίας.

Τέλος, η βαριά οικονομική κρίση κατέδειξε τη ραγδαία ενσωμάτωση –και εξάρτηση– της Ελλάδος σε ένα υπερεθνικό σύστημα δανειστών, χρηματοπιστωτικών αγορών, αρωγών, διεθνών εποπτών κ.λπ. Ιδού, λοιπόν, για ποιον λόγο ο Μαρκ Μαζάουερ, καθώς ομολογεί, της κατασκεύασε «ένα άλλο παρελθόν για ένα άλλο μέλλον», που «δεν πρέπει» να είναι ελληνικό, ούτε ως παρελθόν ούτε ως μέλλον.

Ερώτημα 3ον και τελευταίο: Γιατί, όμως, τότε, όλη η Αθήνα και ιδιαίτερα σύσσωμη η Θεσσαλονίκη ασπάσθηκαν με τόση ευλάβεια και ύμνησαν με τόσο λιβάνι αυτό το συγκεκριμένο βιβλίο;

Απάντηση: Επειδή στις λεγόμενες ελίτ πάσης Ελλάδος και, φυσικά, Θεσσαλονίκης, επικρατούν ανελλήνιστοι, απαίδευτοι και εξαρτημένοι αρχοντοχωριάτες. Φράγκεψαν απλώς για να ξιπάζονται σαν τάχα Ευρωπαίοι. Αλλιώς, δεν θα είχαν βυθίσει την Πατρίδα στην πτώχευση και στον παγκόσμιο εξευτελισμό, ούτε τον ελληνικό Λαό στην απόγνωση. Αυτή είναι η επιεικέστερη απάντηση και ισχύει για αρκετούς. Σε αλλεπάλληλα στρώματα, οι άλλοι, εναλλάξ, μυρίζονται τη μαρμίτα, αλλά την ευνοούν, σιτίζονται από τη μαρμίτα, την ανακατεύουν, και οι πιο γραμματιζούμενοι αποδομούν την ελληνική Ιστορία σε πανεπιστήμια, Μ.Μ.Ε., κόμματα, διανόηση, μεγάλες επιχειρήσεις. Πιστεύουν πως είναι «προοδευτικοί», «κοσμοπολίτες», οπαδοί του Διαφωτισμού, που «είναι το μέλλον». Τυχαία σημαδεύουν ξανά τη Θεσσαλονίκη;

Ο όρος «πολυπολιτισμική Θεσσαλονίκη» επαναφέρεται αφ’ υψηλού στον δημόσιο λόγο με ύφος αυθεντίας και αναπαράγεται αλυσιδωτά στα Μ.Μ.Ε. σαν κάποια, υποτίθεται, «καθολική παραδοχή» έτσι ώστε, εντέλει, εμφυτεύει στην κοινή γνώμη μια φαντασίωση: Ο πολίτης εθίζεται στο από περιωπής δίδαγμα ότι, έως το 1912, η Θεσσαλονίκη ήταν δήθεν πολυπολιτισμική και ότι ο πολυπολιτισμός της είναι τάχα ένας πλούτος που χάσαμε και πρέπει να ξανακερδίσουμε. Ωστόσο, η Ιστορία διαφωνεί.

1ον: Επί μακρούς αιώνες, στη Θεσσαλονίκη ζούσαν πράγματι διαφορετικές εθνότητες, λατρεύονταν διαφορετικές θρησκείες και επικρατούσαν διαφορετικοί πολιτισμοί. Πάντοτε, όμως, όλες αυτές οι διαφορετικές εθνότητες:

– ζούσαν η μια δίπλα στην άλλη – καμιά φορά και εναντίον της άλλης,
– είχαν απόλυτη συνείδηση ότι διέφεραν από όλους τους λοιπούς συνοίκους,
– τηρούσαν και καλλιεργούσαν τη διαφορετικότητά τους έναντι των άλλων, και
– ουδέποτε διανοήθηκαν να αναμείξουν την ταυτότητά τους με όλες τις άλλες διαφορετικές, για να πλάσουν μια κοινή πολυπολιτισμική ταυτότητα.

2ον: Πολυπολιτισμός δεν σημαίνει πολλοί πολιτισμοί μαζί σε έναν τόπο. Σημαίνει ένα εκπαιδευτικό πολιτικό σύστημα που σκοπεύει να ενσταλάξει στους πολίτες μια νέα ενιαία κοινή πολυπολιτισμική ταυτότητα, η οποία συναρμόζει, σε ένα νέο μείγμα, επιλεγμένες αξίες όλων των επιχωρίων διαφορετικών και σαφέστατα διακριτών πολιτισμών. Η πολυπολιτισμική ταυτότητα καταργεί τα Έθνη, είναι υπερεθνική, επικαλείται τα ανθρώπινα δικαιώματα όλων των κατοίκων του τόπου και αποτελεί προϋπόθεση για την ολοκλήρωση της παγκοσμιοποίησης σε πολιτικό και πολιτειακό επίπεδο.

3ον: Η ζωή, επί αιώνες, έχει αποδείξει ότι, στο Μεγάλο Ρολόι του Κόσμου, οι ωροδείκτες της Ιστορίας κινούνται ανέκαθεν μόνον προς τα εμπρός. Ποτέ δεν γυρίζουν πίσω. Όταν και όπου προς στιγμήν γύρισαν πίσω, κατέστρεψαν τον πολιτισμό, εξαθλίωσαν τις κοινωνίες και, μετά, κινήθηκαν πάλι προς τα εμπρός.

Το σύστημα του πολυπολιτισμού το διαδίδουν μεθοδικά (και) στην Ελλάδα σημαντικοί σε αριθμό και σε θέσεις επιρροής επιστήμονες, πανεπιστημιακοί διδάσκαλοι, πολιτικοί, δημοσιογράφοι, ακτιβιστές κ.ά., κινούμενοι σε μια εντυπωσιακή ποικιλομορφία πολιτικών χώρων. Τούτο δεν σημαίνει οπωσδήποτε ότι σκοπεύουν να βλάψουν την Ελλάδα. Αντιθέτως. Επιθυμούν να την εντάξουν στην υπερεθνική παγκοσμιοποίηση για να εξαλείψουν τις αντιθέσεις των εθνών, τον εθνικισμό, την περιχαράκωση, τις φοβίες, τον ρατσισμό κ.ά. Θεωρούν πως τα έθνη είναι απλώς Φαντασιακές Κοινότητες, όπως τους δίδαξε ο Μπ. Άντερσον στο ομώνυμο βιβλίο του, εκδόσεις Νεφέλη 1997. Αρκετοί δεν συνειδητοποιούν ίσως ότι έτσι υπηρετούν έναν μηχανισμό της Δύσης και μεταφυτεύουν όσα επιχειρούν να επιβάλουν σε πλανητική κλίμακα τα γεράκια του αμερικανικού ηγεμονισμού, όπως ο προηγούμενος πρόεδρος Μπους. Τρικυμία εν κρανίω πολλοί, διατεταγμένη υπηρεσία άλλοι. Προκαλούν τέτοιο χάος ώστε, πριν τρία χρόνια, ο τότε Συνήγορος του Πολίτη, Γιώργος Καμίνης, τώρα Δήμαρχος Αθηναίων, προειδοποίησε:

«Υπάρχει ο κίνδυνος τα επόμενα χρόνια η πολιτική συζήτηση να εγκλωβισθεί σε καθεστώς ασυνεννοησίας. Από τη μια βρίσκεται ο φοβικός λόγος για μιαν Ελλάδα που δεν υπάρχει πια και από την άλλη ένας αφηρημένος γενικόλογος και, άρα, ανεδαφικός λόγος περί δικαιωμάτων».

Ο Σάμουελ Χάντινγκτον διετέλεσε καθηγητής στο πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ, κορυφαίος στρατηγικός αναλυτής, σύμβουλος ασφαλείας του προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών και συγγραφέας δεκατριών πολυσυζητημένων βιβλίων, με παγκοσμίως γνωστό το Σύγκρουση των Πολιτισμών. Το 2004, στο τελευταίο βιβλίο του, Ποιοι είμαστε; Η αμερικανική ταυτότητα στην εποχή μας (Λιβάνης 2005), γράφει:

«Αυτή η ομάδα των υπερ-εθνικών ελίτ αποτελεί τον πυρήνα μιας αναδυόμενης παγκόσμιας Υπερ-Τάξης. Εστιάζει στην οικονομική παγκοσμιοποίηση ως την ακαταμάχητη δύναμη που γκρεμίζει τα εθνικά σύνορα, ενοποιεί εθνικές οικονομίες και διαβρώνει ταχύτατα την εξουσία των εθνικών κυβερνήσεων. Για την ελίτ των οπαδών του υπερ-εθνικισμού, των διανοουμένων, των ακαδημαϊκών και των δημοσιογράφων, ο εθνικισμός είναι ανήθικος, η εθνική ταυτότητα ύποπτη και ο πατριωτισμός παρωχημένος (…) Ο πολυπολιτισμός υπέσκαψε την έμφαση στην εθνική ταυτότητα της αμερικανικής εκπαίδευσης. Εάν, όμως, ένα Έθνος είναι μια κοινότητα μνήμης, οι άνθρωποι που χάνουν τη μνήμη τους χάνουν και την εθνική τους υπόσταση. Ο πολυπολιτισμός είναι στην ουσία του αντι-ευρωπαϊκός πολιτισμός».

Ο καθηγητής Πασχάλης Κιτρομηλίδης, διευθυντής του Ινστιτούτου Νεοελληνικών Ερευνών, που δεν μπορεί να κατηγορηθεί ως αμαθής, σκοταδιστής και εθνικιστής, επεσήμανε (Καθημερινή, 31.1.2010) ότι:

«Οι κοινωνικές πλειοψηφίες επιζητούν και περιβάλλουν με στοργή τις εθνικές ταυτότητες που νοηματοδοτούν και προσφέρουν πυξίδες αναγνώρισης του συλλογικού εαυτού. Η εθνική ταυτότητα και οι ευαισθησίες που τη συνοδεύουν πρέπει να προσεγγίζονται χωρίς την ολέθρια υπεροψία των διανοουμένων, ιδίως των προοδευτικών. Δίχως παιδεία, που να εδράζεται κυρίως στην καλλιέργεια της γλώσσας και του κεκτημένου του πολιτισμού, η πολυπολιτισμικότητα θα εκπέσει σε κοινωνική και ηθική Βαβυλωνία».

Ιδού, λοιπόν, πού μας οδηγούν τα φαντάσματα του Μαζάουερ. Σήμερα, η κατάρρευση του πολιτικού, του κοινωνικού και του οικονομικού συστήματος, η θηριώδης ανεργία, η εξαθλίωση μεγάλων λαϊκών στρωμάτων, η κατάφωρη αδικία, η ανεξέλεγκτη βία και τα ακραία έως παρανοϊκά, αλλά ανθηρά, πολιτικά μορφώματα έχυσαν το πετρέλαιο στο πάτωμα. Δεν μένει παρά το μοιραίο σπίρτο για να ανάψει, Θεός φυλάξοι, ένα νέο Ολοκαύτωμα.

* Πρόεδρος της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών,
Δημοσιογράφος και συγγραφέας

Αφήστε το σχόλιό σας

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*

elGreek
elGreek