του Μηνά Νάιδου
Οι ρευστές συνθήκες κάθε μεταβατικής εποχής ρυθμίζουν ανάλογα και τις διαθέσεις μας, εκτός κι αν τις έχει ήδη προκαταλάβει η νευροχημεία, συνειδητή κι ασύνειδη. Δεν εννοώ τόσο την επικαιρότητα, όσο τον ίδιο τον καιρό: τις κυκλοθυμικές μεταβολές της θερμοκρασίας που επηρεάζουν, λίγο-πολύ, τη στάση μας απέναντι στα πράγματα.
Και κάπως έτσι έρχονται στον νου και οι στίχοι του Τζίμη Πανούση: Κρυώνω στον ίσκιο, ο ήλιος καυτός/μεσαίος αστός να ζω καθιστός και να βλέπω.
Πίτσα, μπύρα, πόλεμος. Ανατροπή στο ημίχρονο. Κουβά ο γεωπολιτικός αναλυτής, cashout ο ψυχαναλυτής. Και ανά δυο-τρεις μέρες, το facebook των μπούμερς γίνεται πίνακας αγγελτηρίων θανάτων.
Κάθε φορά που πεθαίνει ένας/μία που άφησε κάποιο αποτύπωμα -μεγάλο ή μικρό- εμφανίζεται σχεδόν με μαθηματική ακρίβεια μια γνώριμη φιγούρα των κοινωνικών δικτύων: ο μικρο-Ιάγος, ιντελέξουαλ ή λούμπεν.
Είναι εκείνος που λίγο μετά τελευταία πνοή του εκλιπόντος αναλαμβάνει να μας ενημερώσει: «Ξέρω εγώ… σου πω τι έκανε», «σου πω πόσα έφαγε», «σου πω ποιος ήταν πραγματικά». Και οι υπαινιγμοί εκτοξεύονται κατα ριπάς: μασόνος ο ένας, χωριάτης κι άξεστος ο άλλος, διεφθαρμένος αυτός, ανήθικος εκείνος. Λες και η μνήμη πρέπει επειγόντως να χαμηλώσει στο ύψος της καχυποψίας τους.( Πολλές φορές βέβαια τον/την έχουν θάψει πριν κάν πεθάνει.)
Καμιά φορά αυτή η στάση θυμίζει ένα παλιό λαϊκό παραμύθι, την ιστορία με τους δώδεκα μήνες του Γέρου Χρόνου και τις δυο γριές. Η καλή γριά είχε έναν καλό λόγο για όλους τους μήνες τους έτους. Η άλλη όμως δεν ήταν ευχαριστημένη με κανέναν. Ο ένας μήνας της φαινόταν πολύ κρύος, ο άλλος πολύ ζεστός, ο τρίτος πολύ βροχερός, ο τέταρτος πολύ ξερός. Κανένας δεν της έκανε. Κανένας δεν γλίτωνε από τη γκρίνια της.
Και κάπως έτσι είναι και μερικοί/ες. Δεν μπορούν να αφήσουν ούτε τη μνήμη να σταθεί για λίγο ήσυχη. Πάντα θα υπάρχει μια «πληροφορία», ένας υπαινιγμός, μια μικρή πέτρα που πρέπει να ρίξουν.
Αλλά μάλλον τα παραμύθια, όπως και ο χρόνος, έχουν έναν τρόπο να ξεκαθαρίζουν τα πράγματα. Οι μήνες συνεχίζουν τον κύκλο τους, αδιάφοροι για τη γκρίνια της κακής γριάς. Και η μνήμη, στο τέλος, κρατά ό,τι είχε πραγματικό βάρος.
