του Γιώργου Ρακκά 

Πολύ συχνά ο Ταγίπ Ερντογάν βάζει στο στόχαστρο συλλήβδην την Δύση, κατηγορώντας την για τα εγκλήματα της αποικιοκρατίας, τις σταυροφορίες κ.ο.κ. Ακόμα και η προπαγάνδα εναντίον της Ελλάδας, στο πλαίσιο του υβριδικού πολέμου που έχει εξαπολύσει σε Έβρο και Ανατολικό Αιγαίο, δεν απευθύνεται  στην κοινή γνώμη της Ευρώπης και των ΗΠΑ. Ούτως ή άλλως εκεί,  είναι εξαιρετικά αντιδημοφιλής εδώ και μερικά χρόνια, τα όσα έχει διαπράξει στη Συρία, εναντίον των Κούρδων, ο αυταρχισμός του στο εσωτερικό, έχουν παίξει τον ρόλο τους.

Απευθύνεται κυρίως, στην κοινή γνώμη του μουσουλμανικού κόσμου, της Κεντρικής Ασίας, της Μέσης Ανατολής, και της Αφρικής, ακόμα,  στους μουσουλμάνους που βρίσκονται στην Ευρώπη. Με τις επιθέσεις που εξαπολύει για την βάρβαρη, βάναυση και ‘ναζιστική’ Ελλάδα, είναι σαν να τους λέει: «κοιτάξτε πως σας συμπεριφέρεται η Ευρώπη, η Ελλάδα, η λευκή και πολιτισμένη Δύση». Η οριοθέτηση του εχθρού, η ηθική και πολιτιστική του απαξίωση, βοηθάει τον Ερντογάν να παρουσιαστεί ως προστάτης ολοκλήρου του μουσουλμανικού κόσμου.

Σε αυτή του την προσπάθεια υπεισέρχεται και η εργαλειοποίηση ρητορικών, θεωρητικών και ερμηνευτικών σχημάτων, που αποτελούν χαρακτηριστικά γνωρίσματα του κυρίαρχου αποδομισμού. Η αντιαποικιοκρατία ως ριζική απόρριψη της ευρωπαϊκής ταυτότητας [κάτι που ήταν αδιανόητο για τον «κλασικό» αντι-ιμπεριαλισμό, κομμουνιστικό και μη, του 20ού αιώνα], τα «ανοιχτά σύνορα», η ελεύθερη μετακίνηση των ανθρώπων, ο ανθρωπισμός.

Για την ακρίβεια, όλα αυτά τα συνδέει μεταξύ τους στο αφήγημά του. Σύμφωνα με αυτό, η Ευρώπη έχει ιστορική υποχρέωση να μεταβληθεί σε χώρο ελεύθερης μετακίνησης για τον μουσουλμανικό κόσμο, για να αποκαταστήσει τα εγκλήματα που έχει διαπράξει η αποικιοκρατία εναντίον του. Το επιχείρημα δεν συγκινεί  μόνο όσους έχουν στρατευτεί στον «πόλεμο των πολιτισμών» από την απέναντι πλευρά, αλλά μπλοκάρει και τους Ευρωπαίους οπαδούς των ιδεολογημάτων που χρησιμοποιεί ο Ερντογάν. Ιδίως στο άκουσμα της αποικιοκρατίας, όπου οι ενοχικοί μηχανισμοί δουλεύουν στο κόκκινο.

Κι όμως, μια συνεπής αντιαποικιοκρατική οπτική δεν θα μπορούσε να εξαιρέσει από την σκοπιά της τον ισλαμικό επεκτατισμό, των Αράβων, αρχικά, και έπειτα των Οθωμανών. Για τους Έλληνες, που έζησαν κάτω από την μακραίωνη οθωμανική κυριαρχία αυτό (θα έπρεπε να) είναι αυτονόητο. Ωστόσο, σήμερα στην Ευρώπη ελάχιστοι αναρωτιούνται για το πως ακριβώς έφτασαν οι Άραβες μέχρι το Πουατιέ, ή το γιατί βρέθηκαν οι Οθωμανοί έξω από τις Πύλες της Βιέννης. Και γιατί η δουλοκτησία τείνει τα τελευταία χρόνια να ταυτίζεται μόνο με το εμπόριο μεταξύ των δυο πλευρών του Ατλαντικού, μολονότι το ισλαμικό δουλεμπόριο διήρκησε περισσότερους αιώνες, και κατά πάσα πιθανότητα πήρε μεγαλύτερη έκταση σωρευτικά (αν θέλουμε να πιστέψουμε ιστορικούς εγνωσμένου κύρους, όπως ο Paul Bairoch, ή ο Οlivier Pétré-Grenouilleau). Ωστόσο, όπως λέει και ο Μαρκ Φερό, ιστορικός υπεράνω πάσης υποψίας ευρωκεντρισμού, «ενώ τα εγκλήματα που διέπραξαν οι Ευρωπαίοι καταλαμβάνουν ολόκληρες σελίδες των σχολικών βιβλίων, τα χέρια των συγγραφέων τρέμουν να γράψουν ακόμα και την παραμικρή νύξη για τα εγκλήματα των Αράβων». Αναφέρεται βέβαια στην τελευταία μόδα των σχολικών βιβλίων ιστορίας, να ακολουθούν μια διόλου αμερόληπτη πολιτική ορθότητα.

Μπορεί όλα αυτά να φαίνονται δευτερεύουσες θεωρητικολογίες, αλλά δεν είναι. Έχουν αντίκτυπο, για παράδειγμα, ακόμα και στον τρόπο που διαχειρίζονται οι ευρωπαίοι ηγέτες τις ευρωτουρκικές σχέσεις, τον φόβο και την υποχωρητικότητα με την οποία αντιμετωπίζουν τον Ερντογάν, και η οποία οφείλεται σ’ ένα κλίμα που διαμορφώνεται μέσα στις ευρωπαϊκές κοινωνίες εδώ και δεκαετίες πια από τους ιδεολογικούς μηχανισμούς: Το πανεπιστήμιο, τα ΜΜΕ, το σχολείο. Οι Ευρωπαίοι πολιτικοί έχουν με αυτόν τον τρόπο διαπαιδαγωγηθεί, ώστε να προσέχουν σε κάθε τους λέξη μήπως και κατηγορηθούν για «ισλαμοφοβία». Εξ άλλου, δεν είναι μόνο ιδεολογικοί οι λόγοι, καθώς, όσο ριζοσπαστικό είναι το Ισλάμ γεωπολιτικά, και θρησκευτικά, άλλο τόσο κομφορμιστικό είναι σε ό,τι αφορά στις επιχειρηματικές του δραστηριότητες, για να μην μιλήσουμε για τα εκλογικά του ακροατήρια στην Ευρώπη που είναι συμπαγή, ψηφίζουν μονολιθικά, και ενίοτε παζαρεύουν αυτή την ψήφο με τα κόμματα εξουσίας των μεγάλων ευρωπαϊκών χωρών.

Καμιά φορά, η αντιπολίτευση που εκφράζεται κόντρα σε αυτό το καθεστώς μέσα στην Ευρώπη, έρχεται να πάρει το σχήμα ενός αποικιοκρατικού ρεβανσισμού. Εμείς, εδώ στην Ελλάδα (θα έπρεπε να) γελάμε και με την ισλαμολαγνεία του ευρωπαϊκού μεταμοντερνισμού, και με τις ισχνές, στην πραγματικότητα μειοψηφικότατες απόπειρες να ξαναβρεί το ευρωπαϊκό πνεύμα την αυτοπεποίθηση του μέσα από την νοσταλγία των μεγάλων ευρωπαϊκών αποικιών.

Εμείς έχουμε ζήσει στο πετσί μας τόσο την αποικιοκρατία της Δύσης – αξίζει να θυμηθεί κανείς εδώ το «1204» του Γιώργου Καραμπελιά, όπου ο συγγραφέας ανέδειξε μέσα από την ιστορική έρευνα πως πρακτικές που μετέπειτα θα συνδεθούν κατ’ εξοχήν με την αποικιοκρατία στον Νέο Κόσμο, οι φυτείες και η αγροτική υπερεκμετάλλευση, η εταιρειοκρατία και οι εμπορικές της κτήσεις, εφαρμόστηκαν για πρώτη φορά στη Χίο ή τη Κύπρο, κατά την εποχή της Φραγκοκρατίας.

Αλλά γνωρίζουμε πολύ καλά και τι θα πει οθωμανικός ιμπεριαλισμός, με τις γενοκτονίες του, τις εκτοπίσεις, τα παιδομαζώματά του, τους βίαιους εξισλαμισμούς, την υπερφορολόγηση, το θρησκευτικό του απαρτχάιντ· τη μετανάστευση, ακόμα, «ως μέσο κατάκτησης», όπως θα χαρακτηρίσει ο Τούρκος ιστορικός Χαλίλ Ιναλτσίκ την ενθάρρυνση μετακίνησης πληθυσμών από την Κεντρική Ασία προς τα Βαλκάνια κατά τους πρώτες αιώνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Τι σημαίνουν όλα αυτά; Όχι μόνον ότι οι Έλληνες δεν πρέπει να μετέχουν σε αυτό το παιχνίδι των ενοχών, που κινητοποιεί ο Ερντογάν στο πλαίσιο του υβριδικού του πολέμου. Αλλά και, ακριβώς επειδή η Ελλάδα δεν φορτίζεται ιστορικά από το ‘φορτίο του λευκού ανθρώπου’, μπορεί να αποκαλύψει στα μάτια όλης της Ευρώπης την πραγματική πρόθεση της ρητορικής που εξαπολύει ο Ερντογάν. Και αυτή δεν είναι άλλη από την χρήση των ιστορικών εγκλημάτων της Δύσης, προς αιτιολόγηση και συγκάλυψη του δικού του, τωρινού μας και όχι παλιού, ισλαμοφασιστικού επεκτατισμού.

5 Σχόλια

  1. Ο Ερντογάν. αλλά και μεγάλο μέρος του ισλαμικού κόσμου κατηγορεί τη Δύση για ρατσισμό εναντίον των μουσουλμάνων. Το ίδιο την κατηγορεί και η political correct σκέψη των ΜΚΟ και του Σόρος. Στην πραγματικότητα όμως κανείς δεν ισχυρίζεται ότι οι μουσουλμάνοι είναι γονιδιακά κατώτεροι (όπως ισχυρίζονται οι πραγματικοί ρατσιστές για τους μαύρους). Το πρόβλημα είναι η θρησκεία τους, η οποία είναι η ισχυρότερη οπισθοδρομική δύναμη στον κόσμο, όπως την χαρακτήρισε ο Τσώρτσιλ. Αυτή είναι που κρατάει αυτές τις κοινωνίες πίσω, παρά το ότι είχαν την τύχη να έχουν σχεδόν όλο το πετρέλαιο του κόσμου στα εδάφη τους. Και εξαιτίας αυτής της θρησκείας είναι που ο μουσουλμάνος ήταν και θα είναι για πάντα (όσο θα εξακολουθεί να υπάρχει αυτή η θρησκεία – ελπίζω όχι για πολύ ακόμα) ένας εν δυνάμει σφαγέας, επειδή αν θέλει να είναι πραγματικά πιστός σε αυτά που λέει το Κοράνι πρέπει να γίνει ακριβώς σαν τους τζιχαντιστές του ΙΣΙΣ.

  2. απολύτως εύστοχο! Εύγε

  3. Πολύ ωραία όλα αυτά αλλά να μην ξεχνάμε ότι το Ισλάμ και οι Άραβες και εν συνεχεία οι Τούρκοι συνεχιστές από 11ο αιώνα είναι εδώ και 1400 χρόνια (από 639μχ ‘Αλωση Αντιοχείας και 641 μχ ‘Αλωση Αλεξανδρείας ) είναι οι προκρούστες , σφαγείς ,κατακτητές της Ελληνιστικής Μέσης Ανατολής , Βόρειας Αφρικής , Μικράς Ασίας- αρχαιόθεν Ελληνική- και της Βασιλεύουσάς Μας Νέας Ρώμης Κων/πολης .(330μχ-1204μχ ,1261μχ-1453μχ)
    Ρωμαίος συγγραφέας Κοίλιος :Η Ρώμη Ελληνικόν είναι κτίσμα .
    http://www.oodegr.com/neopaganismos/romi/ellin_katag.1.htm

    ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΜΕΤΑΛΛΗΝΟΣ :Ρώμη, ἑλληνική πόλη καί αὐτή.
    https://www.romfea.gr/katigories/10-apopseis/940-kai-omos-i-romania-zei

    ΙΩΑΝΝΗΣ ΡΩΜΑΝΙΔΗΣ Ο ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΘΕΟΛΟΓΟΣ ΤΟΥ 20ου ΑΙΩΝΑ : Η ΡΩΜΑΪΚΗ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ 31Π.Χ ΟΚΤΑΒΙΟΣ -1453 Μ.Χ. ΚΩΝ/ΝΟΣ ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΟΣ
    https://prodossia-neou-ellinismou.blogspot.com/2014/11/blog-post_12.html

    ΑΜΕΣΗ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟ ΟΡΑΜΑ ΤΩΝ ΡΗΓΑ ΦΕΡΑΙΟΥ – ΙΩΑΝΝΗ ΡΩΜΑΝΙΔΗ ΓΙΑ ΑΝΑΣΥΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΡΩΜΑΝΙΆΣ ΜΑΣ ΑΝΑΤΟΛΙΚΑ ΚΑΙ ΔΥΤΙΚΑ ΣΤΑ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ .
    ΑΠΟΝΟΜΗ ΘΕΙΑΣ ΔΙΚΗΣ ΣΤΟΥΣ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΣ ΜΑΣ .
    Ο ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΌΣ ΚΑΙ ΕΝΟΡΧΗΣΤΡΩΤΗΣ ΜΙΑΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΝΕΥΜΑ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ !

    • Βεβαίως η υπενθύμιση πως οι Άραβες την εποχή που ήταν οι κατ’ εξοχήν εκπρόσωποι του Ισλάμ ήταν οι κατ΄εξοχήν αντίπαλοι του βυζαντινού ελληνισμού, γεγονός που εκφράζεται και με τον Διγενή Ακρίτα, δεν αναιρεί το γεγονός πως στη συνέχεια είναι οι Τούρκοι που αντικαθιστούν τους Άραβες στην ηγεσία του σουνιτικού Ισλάμ και σταδιακώς υποτάσσουν, μέχρι τις αρχές του 16ου αιώνα και τους ίδιους τους Άραβες. Έκτοτε, εκτός από την περίπτωση του Ιμπραήμ στην Επανάσταση αλλάζουν οι σχέσεις μεταξύ Αράβων και Ελλήνων και καθίστανται πιο φιλικές. Εξάλλου οι Άραβες θα απελευθερωθούν από τον Τουρκικό ζυγό μόλις κατά τον Α΄Παγκόσμιο Πόλεμο. Κατά συνέπεια η υπενθύμιση του γεγονότος της αντιπαλότητας με τους Άραβες παραπέμπει στην εποχή που αυτοί εκπροσωπούσαν το επιθετικό Ισλάμ εναντίον της Ελλάδας. Μετά τον 13ο αιώνα το εκπροσωπούν οι Τούρκοι. Το ίδιο κατ’ αναλογίαν συμβαίνει με τους Κούρδους, που στη διάρκεια της Μικρασιατικής Καταστροφής αποτελούσαν σημαντικό όπλο του Κεμάλ στη συγκρότηση των άτακτων ανθελληνικών ομάδων – τσέτες. Αυτό όμως δεν αναιρεί το γεγονός ότι σήμερα οι Κούρδοι αποτελούν στρατηγικό σύμμαχο της Ελλάδος εναντίον της Τουρκίας όπως και ένα μέρος των “Φράγκων” που υπήρξαν αντίπαλοί μας στο παρελθόν.

Αφήστε το σχόλιό σας

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*

elGreek
elGreek